Kleinere versies van de T. rex behoren niet tot een andere soort. Het zijn gewoon T. rexen die in hun tienerjaren zaten.

Tot die conclusie komen onderzoekers in het blad Science Advances. Een analyse van de fossiele resten van deze relatief kleine T. rexen geeft bovendien direct meer inzicht in hoe de gigantische vleesetende dinosaurussen opgroeiden.

Nanotyrannus
Met het nieuwe onderzoek komt een einde aan een jarenlange discussie die startte met de ontdekking van de fossiele resten van twee relatief kleine tyrannosaurussen. De fossiele resten werden ontdekt in Montana en getuigden van twee tyrannosaurussen die slechts ietsje groter waren dan een trekpaard. Sommige onderzoekers vermoedden dat we hier te maken hadden met tyrannosaurussen die nog in de groei waren. Anderen dachten eerder dat de tyrannosaurussen tot een aparte soort behoorden die de bijnaam Nanotyrannus kreeg. Een analyse van in dunne plakjes gezaagde botten van deze kleine tyrannosaurussen wijst er nu sterk op dat het toch om tyrannosaurussen gaat die in de groei waren.


En dat is in zekere zin nog veel spectaculairder dan het idee dat het om een nieuwe soort dinosaurus zou gaan. Nu kunnen de fossiele resten ons namelijk meer vertellen over hoe T. rex opgroeide tot een gevreesde, enorme, vleesetende dinosaurus. Ook daarvoor wierpen de onderzoekers een blik ín de botten van de kleine dinosaurussen. “Voor mij is het altijd geweldig om te zien dat als je zoiets hebt als een enorm gefossiliseerd bot van een dinosaurus, dat ook op microscopisch niveau gefossiliseerd is,” vertelt onderzoeker Holly Woodward. “En door deze gefossiliseerde microstructuren te vergelijken met vergelijkbare kenmerken die we in moderne botten vinden, weten we dat zij ons meer vertellen over de stofwisseling, groeisnelheid en leeftijd.”

Dertien en vijftien
Een analyse van de botten wijst uit dat de kleine T. rex net zo snel groeiden als hedendaagse warmbloedige dieren, zoals zoogdieren en vogels. Door de ringen die – net als jaarringen in de stam van een boom – in botten te ontwaren zijn, konden de onderzoekers bovendien de leeftijd van de jonge T. rexen vast te stellen. De ene was op het moment van overlijden ongeveer dertien jaar oud. De andere zou vijftien jaar oud zijn geworden.

Drastische veranderingen
Dat deze kleine T. rexen door sommige onderzoekers voor een aparte soort werden aangezien, is goed te verklaren. De tieners lijken in veel opzichten namelijk weinig op hun volwassen ouders. Ze zijn vrij rank gebouwd, waren snel ter been en hadden mes-achtige tanden. Daarmee onderscheidden ze zich duidelijk van de volwassen T. rex die een stuk lomper gebouwd was en een heel ander gebit had – waarmee botten van prooien moeiteloos verpulverd konden worden. Toch is het goed te verklaren dat de jonkies er zo anders uitzagen dan hun ouders, zo stellen de onderzoekers. Ze wijzen erop dat T. rex er maar liefst twintig jaar over deed om zijn volwassen omvang te bereiken en er dus voldoende tijd was om drastische veranderingen te ondergaan alvorens zo’n tyrannieke dinosaurus te worden. Mogelijk vervulden ze gedurende hun leven dan ook verschillende rollen binnen hun ecosysteem en joegen ze terwijl ze opgroeiden ook op andere prooien dan hun ouders.


Voedselschaarste
Wat de onderzoekers verder ontdekt hebben, is dat de opgroeiende dinosaurussen zich niet lieten hinderen door perioden van voedselschaarste. De ‘jaarringen’ in de botten onthullen dat de dinosaurussen in zo’n periode gewoon wat langzamer groeiden. En zodra er weer meer voedsel beschikbaar kwam, zetten ze een groeispurt in. “De ruimte tussen de jaarlijkse groeiringen onthullen hoe sterk een individu van jaar tot jaar groeide,” aldus Woodward. Maar de ruimte tussen de ringen is dus niet elk jaar even groot. “Soms zitten de ringen dicht op elkaar en in andere jaren zijn ze verder van elkaar verwijderd.”

Het onderzoek geeft meer inzicht in hoe T. rex opgroeide. En onthult dat de dinosaurus reeds in zijn tienerjaren een dier was waar je maar wat graag een blokje voor om ging.