Leven we in een computersimulatie? Dat is na te gaan!

Bijna tien jaar geleden opperde een Britse filosoof dat het universum waarin we leven wellicht één grote computersimulatie is, die gerund wordt door onze nakomelingen. Maar ja, hoe kunt u achterhalen of dat klopt? Wetenschappers hebben nu een manier gevonden.

Het is even ingewikkeld als fascinerend: het idee dat filosoof Nick Bostrom in een paper in 2003 naar voren bracht. Hij bedacht in het paper dat zeker één van de drie volgende mogelijkheden waar is:

1. De menselijke soort sterft waarschijnlijk uit voordat we de fase van posthumans bereiken. (Posthumans zijn een soort verbeterde versies van de huidige mensen: het zijn – volgens één van de definities van het begrip – mensen met ongeëvenaarde intellectuele, lichamelijke en psychische mogelijkheden, zelf-programmerende, zelfstandig en onafhankelijk handelende, potentieel onsterfelijke, ongelimiteerde individuen).
2. Het is zeer onwaarschijnlijk dat een posthuman-beschaving een significant aantal simulaties van haar evolutionaire geschiedenis uitvoert.
3. Het is bijna zeker dat we in een computersimulatie leven.

Ook stelde Bostrom dat het idee dat er een significante kans is dat we op een dag posthumans worden die simulaties omtrent hun voorouders uit laten voeren, niet klopt, tenzij we op dit moment in een simulatie leven.

Simulatie
Maar hoe kunnen we toetsen of het wilde idee dat we wellicht in een computersimulatie leven, klopt? Daarvoor moeten we zelf een simulatie uitvoeren, zo schrijven onderzoekers van de universiteit van Washington. En wel een simulatie van een groot deel van ons universum. En tijdens zo’n simulatie, kunnen we op eigenschappen stuiten die erop wijzen dat we inderdaad in een computersimulatie leven.

Computerkracht
Maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan: het zal waarschijnlijk nog decennia duren voordat we in staat zijn om een simulatie van ons universum uit te voeren en dan zal die simulatie nog bijzonder primitief zijn. Supercomputers van vandaag de dag gebruiken een techniek die ook wel lattice quantum chromodynamics wordt genoemd en gebruiken fundamentele wetten uit de fysica om het universum te simuleren. Maar zij kunnen maar een piepklein stukje van het universum simuleren: een stukje kleiner dan de kern van een atoom. In andere woorden: we missen de computerkracht om zulke simulaties uit te voeren en dus kunnen we het idee van Bostrom op deze manier niet toetsen.

Kleine schaal
Maar daarmee is de kous niet af. Wetenschappers van de universiteit van Washington suggereren namelijk dat het wel mogelijk is om – nu of in de nabije toekomst – tests uit te voeren die sporen van de computersimulatie waarin we wellicht leven, kunnen blootleggen. Zo kunnen er in huidige simulaties sporen van zo’n computersimulatie worden aangetroffen die we in de verre toekomst waarschijnlijk ook op grotere schaal, in grotere simulaties gaan aantreffen.

De afbeelding
Wat is er op de afbeelding hierboven te zien? De rode kegel laat zien wat we zouden zien als ons universum geen simulatie is. Als er wel sprake is van een simulatie, zien we het blauwe oppervlak.

Raster
De supercomputers van vandaag de dag die de techniek lattice quantum chromodynamics toepassen, verdelen de ruimtetijd in een vierdimensionaal raster en stellen onderzoekers zo in staat om de sterke kernkracht – één van de vier fundamentele natuurkrachten, en de kracht die subatomische deeltjes samenbindt en er neutronen en protonen van maakt – te bestuderen. “Als je de simulaties groot genoeg maakt, zou er zoiets als een universum moeten ontstaan,” stelt onderzoeker Martin Savage. Dan zou het een kwestie zijn van zoeken naar sporen die erop wijzen dat we in een computersimulatie leven. Hoe zo’n spoor er uit zou kunnen zien? Nou, bijvoorbeeld als een beperking van de energie van kosmische straling. In het paper stellen de onderzoekers voor dat de kosmische straling met de meeste energie zich in deze simulaties – wanneer we werkelijk in een computersimulatie leven – heel anders zou gedragen dan verwacht. Deze straling zou bij voorkeur langs de assen van het rooster glijden en dus niet in alle richtingen even sterk de interactie met elkaar aan gaan, zoals onderzoekers verwachten. Sterker nog: we zouden zo de oriëntatie van het rooster waarop ons universum gesimuleerd wordt, kunnen achterhalen.

Het is voor het eerst dat onderzoekers met een manier komen om te toetsen of het idee van Bostrom klopt. Of hun aanpak gaat werken? Dat is nog even twijfelachtig. Aan deze aanpak gaan namelijk een aantal aannames vooraf. Wie zegt bijvoorbeeld dat het rooster er werkelijk zo uitziet als deze onderzoekers in hun paper stellen? Mochten de onderzoekers het wel bij het juiste einde hebben, dan zouden we op korte termijn in staat moeten zijn om vast te stellen of we in een computersimulatie leven. En als dat het geval blijkt te zijn, gaat er een wereld aan mogelijkheden open. Want wellicht is de computersimulatie waarin wij leven niet de enige: misschien worden er op dit moment nog wel meer uitgevoerd. In dat geval zouden er dus parallelle universa gecreëerd worden. Onderzoeker Zohreh Davoudi: “Dan is de vraag: kunnen we met deze andere universa communiceren, wanneer deze op hetzelfde platform worden uitgevoerd?”

Bronmateriaal:
"Do we live in a computer simulation? UW researchers say idea can be tested" - Washington.edu
De afbeelding bovenaan dit artikel is gemaakt door Martin Savage.
  • K. Verbeeck

    Ik heb er wel eens over nagedacht dat we in een computersimulatie leven. Een beangstigende gedachte (ik besta niet echt). Aan de andere kant: als posthumans ons hebben geprogrammeerd, dan hebben we dus wel identiteiten en zijn we geen super mario’s (daarom voelt het ook zo realistisch). Het voordeel van een computersimulatie is dat het leven in zo’n simulatie tot het einde der tijd door kan gaan. Zolang de supercomputer die de simulatie draait maar op een veilige locatie staat.

    Bovenstaand artikel neem ik met een korreltje zout. Posthumans zijn veel intelligenter dan ons en we weten inderdaad niet hoe zij zo’n simulatie zouden realiseren. Het probleem met het raster, daar zouden ze wel een oplossing voor weten…

    • Ali Baba

      Het meest beangstigende zou zijn dat de persoon die voor de ‘computer’ zit alles met ons zou kunnen doen en wij daar op geen enkele manier onderuit zouden kunnen. Zie het als een gamer die eerst iemands benen eraf schiet en dan een kogel door je kop jaagt, voor de lol (zijn immers geen echte mensen).

      Verder ben ik het ook met Albert Bakker eens. Bij een natuurgetrouwe simulatie van het universum zou de kans dat de mens er weer als één van de resultaten uit komt wel heel erg miniem zijn.

      • Albert Bakker

        Als het zo zou zijn dat in de simulatie kan worden ingegrepen, dan zou zich dat aan ons voordoen als (per definitie) een wonder. Dat zou een non-causale interventie voorstellen met causale implicaties voor de hele simulatie. Als het doel dus een simulatie van een universum is, dan zou een interventie dat doel teniet doen.
        Het zou zijn alsof met de kennis van vandaag wanneer een bepaalde computersimulatie van een universum geen sterrenstelsels oplevert, je bijvoorbeeld tijdens de simulatie opeens even G (gravitatieconstante) hoger zet of tijdelijk even wat meer donkere materie in de mix gooit.
        Je hebt daarna misschien wel sterrenstelsels in je simulatie, maar je hebt geen universum gesimuleerd.

        • nutter

          so there might be a “god”?

          • Albert Bakker

            Well sure. There might not even be only one but 5, 12, 2037, 13+2i, or 14.790.231.227 +/- 3. The smart money however is on there being none.

  • Rick

    Ik geloof dat er een film is gemaakt over dit onderwerp: The Matrix ofzoiets…. waarom wordt deze optie niet benoemd door de wetenschapper?

  • Albert Bakker

    Is een beetje van hetzelfde type redenering als het Boltzmann brein argument.

    Dit schendt wel het Copernicaanse Principe doordat de hypothese noodzakelijk antropocentrisch is. Stel dat voorwaarden 1,2 en 3 uitputtend zijn, dan is het wel wonderlijk dat van alle mogelijke wezens het nu juist de nazaten van de menselijke soort zijn die universa simuleren. Dit wordt toch gesuggereerd. Dat zou dan met dezelfde soort stochastische redenering die dit argument onderligt suggereren dat de mens inderdaad het enige intelligente wezen is dat in dit universum bestaat.

    Maar dat hoeft natuurlijk niet zo te zijn. Een mogelijkheid dat meer voor de hand ligt is natuurlijk dat als je de evolutionaire geschiedenis overdoet op een voldoende natuurgetrouwe manier, dus (indien al deterministisch) maximaal contingent (omdat je anders alleen maar bezig bent de uitkomst van tevoren te bepalen en dus daarmee het doel van simulaties verslaat) de kans dat er ooit een mens in zo’n gesimuleerd universum zal rondlopen het aantal gesimuleerde universa inderdaad ‘ significant’ zal moeten doen zijn.

    Waarschijnlijker is dan dus dat in zo’n scenario van een gesimuleerd universum de mens, wij dus, een toevallig en misschien ongewenst bijverschijnsel zal zijn dan een vreugdevol testresultaat. Als het de bedoeling is om het aantal gestarte gesimuleerde universa zodanig te beperken met allerlei randvoorwaarden dat het de werkelijke evolutie van de onderzoekers benadert, dan zou je verwachten dat tenzij we ons in een vervelende outlier bevinden, het inmiddels al wel moet wemelen van de beschavingen om ons heen.

    Ik ben bang dat LQCD simulaties uitvoeren op basis van onze beste kennis van de natuurkunde, hoe goed ook, niet bestand is tegen het filosofische wapen van de ad hoc modificatie.

  • Patrick Loods

    Vooroordelen daargelaten merk ik mede door psychedelica dat het gehele universum stukken mechanischer is als voorheen door mij gedacht. Bepaalde patronen die in levende wezens en ‘het alles’ andere binnen deze enorme bubbel verklaren een niet onkenbaar algoritme. Als het een machine zou blijken dan spreken wij over een abstractie die ons 100000% vreemd is. Een ding is zeker, een computer heeft een collectief geheugen nodig.

    • Ian

      Dank je voor je openheid rondom psychedelica, en ja de ervaringen die we aan “de andere kant” kunnen opdoen zijn voor ons zelf de vervulling van het adagium “eerst zien dan geloven”.
      Natuurlijk is dit alles niet overdraagbaar en bewijsbaar aan anderen.

  • Anoniem

    “Gravity Doesn’t Exist” –Is this Fundamental Phenomenon of the Universe an Illusion?

    Could both gravity and the Big Bang be an illusion? In January 2010, Erik Verlinde, professor of Theoretical Physics and world-renowned string theorist, caused a worldwide stir with the publication of On the Origin of Gravity and the Laws of Newton, in which he challenged commonly held perceptions on gravity, going so far as to state ‘for me gravity doesn’t exist’. If he is proved correct, the consequences for our understanding of the universe and its origins in a Big Bang will be far-reaching.

    Alles wat we zien is een illusie, maar dan wel eentje die gedoctoreerd-geïnterpreteerd word door slechts een paar wetenschappers met een rijke fantasie.
    Het word meer dan hoog tijd dat ook eens andere, wetenschappers al dan niet, de wetenschappelijke lectuur eens door neemt en de vele flaws openlijk publiceren..als ze daar het lef voor hebben tenminste.

    In kwantum mechanica is een quote en deze gaat als volg:

    When one person has a dream, then it is just a dream. when more people have the same dream, then it isn’t just a dream anymore, it could become reality.

  • vgl

    Niets nieuws onder de zon.
    In “De wereld van Sofie”, Roman over de geschiedenis van de filosofie van Jostein Gaarder, 1991, wordt de gedachte geopperd dat we alleen leven in de pen van een schrijver, dus in zijn gedachten.
    De mogelijke computersimulatie is ook filosofisch. Als het echt een computersimulatie zou zijn, kan deze evengoed zodanig gemaakt zijn dat deze niet traceerbaar is.
    Het lijkt wat op de voorbestemdheid in sommige strekkingen van de godsdienst: alles wat je doet is op voorhand vastgelegd, elke beslissing die je neemt is op voorhand bepaald. Dit zou tot onschuld leiden: je kan je lot niet bepalen of veranderen.

    • Albert Bakker

      Als jouw lot is bepaald door een intelligentie, zoals bijvoorbeeld een schrijver van een gesimuleerde wereld, en je voert dit aan als argument voor jouw onschuld in die gesimuleerde wereld, dan is de mate van jouw onschuld gelijk aan het dubbele van de schuld van die intelligentie die voor jou jouw misdaad heeft bepaald: eens vanwege hetgeen jouw slachtoffer is aangedaan en eens omdat jij daarvoor moedwillig bent gebruikt. We hebben te maken met een perverse sadist in andere woorden.

  • A@p

    21 December 2012 wordt de simulatie stopgezet, lol.

    • James

      Dan crasht de simulatie :D

  • Gandalf

    Een maand of twee terug toen zat ik een serie van ” trough the wormhole ” waarin Morgan freeman de commentaren doet , en die aflevering ging hierover , ik kan helaas niet zo direct zeggen welke aflevering het was. maar basaal gezegd zou het volgens hun zo kunnen zijn dat we leven in een computer simulatie omdat de allerkleinste deeltjes die wij kennen bepaalde rare eigenschappen hebben, zoals volgende : Verstrengeling van een bepaald Quantum deeltje , waardoor de toestand van 1 deeltje is te meten aan het andere deeltje ongeacht hoever dat andere deeltje ervan verwijderd is en ook nog dat onder bepaalde omstandigheden zoon Quantum deeltje tegelijkertijd kan staan voor een binaire 0 of voor een binaire 1 , maar ook voor tegelijkertijd binair 1 en 0.
    ben de draad daar kwijt geraakt , maar daardoor zou het zo kunnen zijn dat alles om ons heen een simulatie zou kunnen zijn , en mede ook doordat er een allerkleinste deeltje bestaat in onze werkelijkheid zouden we een simulatie kunnen zijn, immers 1 van onze eigen simulaties ( een film ) heeft ook een kleinste deeltje , de pixel .
    Maar goed ,
    De test , ik ben zo opvallend mogelijk gaan doen afwijkend gedrag heb op alle muren in me huis een briefje gehangen met daarop de tekst ” programmeurs doe me een lol en geef me een miljoen euro !!!!

    En de volgende dag vond ik op mijn werk een euro!

  • springende bever

    Als wij een illusie zijn, dan zijn zij ook een illusie van ons, een illusie van een illusie dus. Kletskoek.

    • Albert Bakker

      Ja, dat is consequent.

      Het zou best kunnen dat het argument dat voor ons geldt ook geldt voor deze geëxtrapoleerde transhumane ontwerpers van simulatieprogramma’s. Er is niets tegen simulaties die draaien in simulaties. Dat doen we immers nu al.

      Als je het argument dan consequent doortrekt verzand je in oneindige regressie. Dat is nooit goed nieuws voor een filosofisch argument.

      Wel mag even een keer gezegd worden dat Nick Bostrom niet zegt dat we volgens hem een simulatie zijn, maar dat de disjuncte proposities uitputtend zijn. Dat wil zeggen dat je logischerwijs uit maar één van de 3 mogelijkheden moet kiezen, maar het is helemaal niet gezegd welke van de drie je zou moeten kiezen of welke het meest waarschijnlijk is. (Als er meer mogelijkheden zouden zijn, dan zijn deze proposities dan dus niet uitputtend en valt het argument in duigen.)

      Het is echter niet zomaar kletskoek.

    • Dimitri reymen

      waarom kletskoek.. mss denkt de domme mens wel dat de slimme gek en dom is. oh ja jullie vinden in een computer simulatie leven sience fiction he .. maar ze geloven hier wel al eeuwen in adam en eva. jij zegt kletskoek maar zolang jij geen bewijs hebt waar we echt van komen denk je beter eens na voor je kletskoek zegt. het is niet dat omdat jullie menselijk brain de waarheid niet aan kan dat het kletskoek is. het echte leven is ver meer sience fiction dan eender welke film.

  • flor

    hij kan en mag dat zeggen,hij is een geleerd filosoof…

  • henk

    Raar, het valt binnen mijn onderzoeksgebied, maar eigenlijk kan ik geen touw vastknopen aan alle reacties.

    • Albert Bakker

      Interessant. Ik luister.

  • DigiGod

    En een nieuw geloof is geboren. Ditmaal is de computer God. En zo verzinnen we steeds weer een ander geloof dat past bij de tijd waarin we op dat moment leven.

  • Lourens

    Een computer kan prima een cirkel tekenen zonder de waarde van pi te hoeven opslaan, daarnaast kan hij met een rechthoekige driehoek met zijde 1 en zijde 2 ook prima een wortel 2 berekenen zonder deze per se in een integer te hoeven opslaan. Voor het simuleren van deze oneindige reeksen is het helemaal niet nodig om ze te hebben opgeslagen als waarde…

Noot van de redactie: wij vinden het leuk als je een reactie plaatst! Het enige wat we vragen is dat je het beschaafd en on-topic houdt. Reacties die niet aan deze regels voldoen, worden verwijderd.