Wetenschappers reconstrueerden de evolutie van bevers met behulp van DNA van een uitgestorven reuzenbever.

Momenteel zijn er twee beversoorten – de Europese bever (Castor fiber) en de Canadese bever (Castor canadensis) – die beiden aan het water gebonden zijn. Maar op basis van het fossielenbestand weten we dat er miljoenen jaren geleden een grote diversiteit aan bevers was, zowel in het water als op het land. Waarschijnlijk vond de overgang van land naar water slechts een keer plaats onder bevers, maar over de precieze timing van deze transitie bestaat nog discussie. Om dit vraagstuk op te lossen, bestudeerden wetenschappers het DNA van een uitgestorven reuzenbever (Castoroides ohioensis).

Voorouder
Deze reuzenbever stierf ongeveer 12,000 jaar geleden uit toen ook veel andere grote zoogdieren het loodje legden. Een internationaal team van onderzoekers slaagde erin om een deel van het mitochondriaal DNA (een kleine ringvormige DNA-streng die alleen in mitochondriën voorkomt) van de reuzenbever in kaart te brengen. Vervolgens vergeleken ze dit DNA met dat van de Europese en de Canadese bever. Met behulp van een moleculaire klok – die aangeeft hoe snel mutaties ontstaan – kon men uitrekenen wanneer de gemeenschappelijke voorouder van de nu levende bevers en de uitgestorven reuzenbever leefde. De analyses gaven aan dat deze voorouder ongeveer 20 miljoen jaar geleden rondliep.


Aangezien de reuzenbever ook in het water leefde, vond de overgang van land naar water dus minstens 20 miljoen jaar geleden plaats. Deze conclusie wordt ondersteund door fossielen uit het Mioceen (23 tot 16 miljoen jaar geleden): uitgestorven bevers van het geslacht Steneofiber hebben een primitieve klauw die bevers gebruiken om hun vacht droog te kammen. Of bevers 20 miljoen jaar geleden al aan bomen knaagden, is echter nog onzeker. Het vroegste bewijs van houthakkende bevers dateert uit het Plioceen (4-5 miljoen jaar geleden). Wetenschappers vonden gefossiliseerde knaagsporen die ze toewezen aan een andere reuzenbever (genus Dipoides). Er valt dus nog veel te ontdekken over de evolutie van de bevers.