ijs

De afgelopen twintig jaar zijn de temperaturen bij lange na niet zo sterk gestegen als klimaatmodellen voorspelden. Dat blijkt uit een nieuw onderzoek. Heeft de wetenschap gefaald? Welnee, dit is wetenschap op z’n best!

“De recent geobserveerde opwarming van de aarde is significant minder sterk dan de opwarming die we met klimaatmodellen simuleerden,” zo schrijven onderzoekers in het blad Nature Climate Change. “Dit verschil (tussen de klimaatmodellen en de werkelijkheid, red.) kan verklaard worden door een combinatie van fouten.” De onderzoekers denken dan onder meer aan de toename van aerosolen in de stratosfeer. Doordat recent enkele vulkanen zijn uitgebarsten, is het aantal aerosolen in de stratosfeer toegenomen. Deze aerosolen hebben een koelend effect: ze weerkaatsen zonlicht en voorkomen dat dat zonlicht de aarde verwarmt. Het is een factor die niet in de klimaatmodellen is meegenomen. Wanneer de factor wel zou zijn meegenomen, zouden de modellen een veel betere afspiegeling van de werkelijkheid vormen.

Klimaatsceptici
Inmiddels is het paper één van de best gelezen onderzoeken op de site van Nature Climate Change. Onder die lezers zullen zich ongetwijfeld vele klimaatsceptici bevinden die hun vermoedens in dit onderzoek bevestigd zien. Of beter gezegd: die hun vermoedens in dit onderzoek bevestigd denken te zien. Want dit onderzoek stelt niet dat klimaatverandering onzin is. Het toont alleen aan dat onze verwachtingen omtrent de afgelopen twintig jaar (een zeer korte periode wanneer we het over het klimaatsysteem hebben!) niet overeenkomen met de werkelijkheid.

Hoe ontstaat een klimaatmodel?
Lees er hier alles over!

Feedback
Het klimaat is ongelofelijk complex en wordt beïnvloed door factoren die (nog) niet te voorspellen zijn. Bijvoorbeeld de vulkaanuitbarstingen. En dan zijn er nog factoren waar we in eerste instantie geen rekening mee hielden, maar die wel een rol blijken te spelen. Een goed voorbeeld daarvan, is klimaatfeedback: factoren die ontstaan door klimaatverandering en klimaatverandering verder versterken. Zulke factoren leren we pas kennen nu klimaatverandering zichtbaar wordt. Dat onze voorspellingen omtrent de wijze waarop het klimaat verandert lang niet altijd kloppen, mag dan ook geen verrassing zijn.

Op z’n best
Sterker nog: onderzoeken zoals het paper dat in het blad Nature Climate Change verschenen is, laat niet het falen van de wetenschap zien. Het is de wetenschap op z’n best. Wetenschap draait immers om hypothesen die vervolgens getoetst, opnieuw getoetst en nog eens getoetst moeten worden. Alleen zo kan de werkelijkheid achterhaald worden.

En dat is exact wat onderzoekers doen. Ze ontwikkelen klimaatmodellen die voorspellen wat het klimaat de komende twintig, honderd, tweehonderd jaar gaat doen. Zodra die eerste twintig jaar gepasseerd zijn, koppelen ze terug. Klopte het model? Nee? Waarom dan niet? En hoe kunnen we de modellen vervolgens aanpassen om ervoor te zorgen dat deze dichter bij de werkelijkheid in de buurt komen? Het is een waardevol onderzoek. Niet alleen omdat het leidt tot nauwkeurige voorspellingen. Maar bovenal omdat het ons helpt om langzaam maar zeker alle factoren die van invloed zijn op het klimaat te leren kennen. Een groot aantal van die factoren zullen wij niet kunnen beheersen, maar andere factoren kunnen we wel beheersen en dus aanpakken.