Het paard is duidelijk heel zorgvuldig begraven en kreeg zelfs enkele grafgiften mee.

Archeologen ontdekten het bijzondere paardengraf – dat uit de periode tussen 1000 en 900 jaar voor Christus stamt – bij de archeologische vindplaats Tombos in het hedendaagse Soedan. In de periode waaruit dit graf stamt, maakte het gebied deel uit van het Nubische rijk. En de vondst van dit graf suggereert dat mensen in het Nubische rijk er een bijzondere relatie met paarden op nahielden en de dieren in ieder geval niet louter als functioneel zagen.

Piramide
De archeologen hadden zeker niet verwacht dat ze het graf van een paard zouden vinden. Eigenlijk waren ze namelijk bezig met onderzoek naar menselijke graven. Maar onder een piramide met ruimte voor meerdere graven stuitten ze op dit opmerkelijk goed bewaard gebleven paard. Er ontbreken vrijwel geen botten en de botten liggen zelfs vrijwel exact op hun anatomische locatie. Daarnaast hebben archeologen ook nog delen van de vacht teruggevonden!

IJzeren bit
In het graf werden daarnaast verschillende grafgiften ontdekt, waaronder een ijzeren bit en resten van een lap stof (mogelijk een lijkwade). Het ijzeren bit is eveneens heel bijzonder; het is één van de oudste stukken ijzer die ooit in Afrika zijn teruggevonden.

Het ijzeren deel van het paardenbit dat in het graf is teruggevonden. Afbeelding: Sarah Schrader.

Relatie
Het graf onthult volgens archeoloog Sarah Schrader veel over de relatie tussen inwoners van het Nubische rijk en hun paarden. “Het feit dat dit paard bewust in een mensengraf werd begraven en dure, rituele grafgiften meekreeg, zegt veel over hoe deze vroege Nubische gemeenschap naar dit dier keek.”

Volgens Schrader zijn er wel meer voorbeelden bekend van Nubische koningen en koninginnen die hun paarden met dure grafgiften lieten begraven. “Maar dit graf is zeker 150 jaar ouder.” Het wijst erop dat paarden al veel eerder dan gedacht een rituele, symbolische en misschien zelfs emotionele betekenis hadden. “Ik vind het heel bijzonder om te zien dat mensen in deze oude cultuur mogelijk al om hun dieren gaven op een vergelijkbare manier zoals wij dat nu doen, en dat ze hun dieren zelfs op eenzelfde manier begroeven zoals ze dat bij mensen zouden doen. Dat ze bijvoorbeeld een zeer kostbaar stuk ijzer mee begroeven met dit dier zegt veel over de vermoedelijke waarde die ze aan dit paard toeschreven.”