zeeijs

Wetenschappers hebben ontdekt dat zee-ijs CO2 uit de atmosfeer haalt. Het betekent dat het smelten van het Arctisch zee-ijs niet alleen een gevolg is van de opwarming van de aarde, maar ook bij kan dragen aan een warmere wereld.

“We weten al lang dat de aardse oceanen in staat zijn om grote hoeveelheden CO2 te absorberen,” legt onderzoeker Dorte Haubjerg Søgaard uit. “Maar we dachten ook dat dit niet van toepassing was voor delen van de oceaan die bedekt waren met ijs, omdat het ijs als ondoordringbaar werd gezien. Maar dat klopt niet. Nieuw onderzoek toont aan dat zee-ijs in het Arctisch gebied grote hoeveelheden CO2 uit de atmosfeer en in de oceaan trekt.”

Maar hoe gaat dat dan precies? “Eerst ontstaan tijdens de winter kristallen van calciumcarbonaat in het zee-ijs. Tijdens de totstandkoming van die kristallen maakt het CO2 zich los en lost op in zware koude pekel dat uit het ijs wordt geperst en naar de diepere delen van de oceaan zakt. Calciumcarbonaat kan zich niet zo vrij bewegen als de CO2 en blijft daardoor in het zee-ijs zitten. In de zomer, wanneer het zee-ijs smelt, lost het calciumcarbonaat op en daarvoor is CO2 nodig. Dus wordt er CO2 uit de atmosfeer in de oceaan getrokken en zo wordt CO2 uit de atmosfeer verwijderd.”

Het onderzoek wijst erop dat zee-ijs een enorme invloed heeft op de wereldwijde koolstofcyclus. En dat is zorgwekkend. Want het Arctisch gebied is inmiddels zo warm dat de hoeveelheid zee-ijs er sterk afneemt en het overgebleven zee-ijs zowel in de zomer als in de winter aanzienlijk dunner is. Als de hoeveelheid Arctisch zee-ijs nog verder afneemt, zou het kunnen betekenen dat er minder CO2 uit de atmosfeer wordt gehaald en de concentratie CO2 in de atmosfeer dus stijgt. En dat leidt dan weer tot hogere temperaturen waardoor mogelijk nog meer zee-ijs smelt.