Het begrip postnatale depressie is nog maar net ingeburgerd of wetenschappers komen met een nieuwe term op de proppen. Een depressie na adoptie is namelijk ook een serieus probleem. De onrealistische verwachtingen van de adoptieouders leiden tot een dip, zo concluderen onderzoekers.

“Mensen horen veel over de postnatale depressie als ze een baby krijgen, maar over het emotionele welzijn van adoptieouders zodra het kind in huis is geplaatst, wordt niet echt gesproken,” vertelt onderzoeker Karen J. Foli. Ze interviewde 21 adoptieouders over hun gevoelens nadat het kind in huis was geplaatst. Het grootste deel van de ouders herkende de gevoelens van depressiviteit.

Symptomen
“Sommige ouders vertelden dat ze niet wisten dat de binding met het kind zo’n gevecht zou zijn of dat familieleden en vrienden hen minder goed steunden dan zij biologische ouders zouden doen.” De symptomen van de babyblues bij adoptieouders zijn een depressieve stemming, minder interesse en plezier in activiteiten, verandering van lichaamsgewicht, slaapproblemen, moeheid, schuldgevoelens, schaamte en besluiteloosheid. “Een depressie na adoptie tast niet alleen de ouders, maar ook het welzijn van het kind aan.”

Superouders
“Veel ouders laten in de tijd van het adoptieproces zien dat ze superouders gaan worden en als het kindje dan geplaatst wordt, moeten ze vechten om de beste ouder van de wereld te worden.” Volgens Foli heeft het adoptieproces de ouders vaak al uitgeput en zijn ze doodop als het kindje eenmaal arriveert. Ook een gebrek aan vrienden, het ontbreken van een band met de biologische ouders als er sprake is van een open adoptie en de houding van de samenleving naar de adoptieouders toe spelen een rol.

“We moeten het mogelijk maken dat ouders hun gevoelens delen met professionals: online of in groepen. Ouders moeten zich realiseren dat ze hun kind of familie niet ontrouw zijn als ze dergelijke gevoelens hebben. (…) Door zichzelf te helpen, helpen ze hun kinderen.”