baby kijkt

Op erg jonge leeftijd verwachten we al dat anderen zo rationeel en efficiënt mogelijk hun doel bereiken door zo min mogelijk moeite te doen en ook te kiezen voor een doel waarvan bij voorbaat duidelijk is wat het inhoudt zodat de moeite niet voor niets wordt genomen.

Het vermoeden dat baby’s dit verwachten, bestond al langer. Om het goed te testen, gebruikten onderzoekers simpele alledaagse acties waarnaar baby’s van zestien maanden oud konden kijken.

Ze deden twee experimenten waarbij personen een doel konden bereiken: speelgoed pakken. Om bij dit speelgoed te komen, moesten zij simpele alledaagse dingen ondernemen om het doel te bereiken. Ze konden kiezen uit twee speelgoedartikelen waarvan de één zichtbaar was en de ander bedekt. Eigenlijk waren beide artikelen gewoon hetzelfde. Ook moest voor de een meer moeite gedaan worden dan voor de ander. Bij het eerste experiment ging het om fysieke moeite, bij het tweede om mentale moeite.

De onderzoekers stelden dat de jonge kinderen zich langer zouden focussen op gebeurtenissen (het bereiken van het speelgoeddoel) dat meer moeite kostte, omdat ze niet zouden verwachten dat iemand dit zou doen. Voor het speelgoedartikel dat zichtbaar was, hoefde minder moeite gedaan te worden. Voor het speelgoedartikel dat hetzelfde was, maar bedekt en hiermee onbekend was, moest meer moeite gedaan worden. Waarom zou iemand voor zo’n doel kiezen? Een doel dat onbekend is en dan ook nog eens meer moeite kost om te bereiken? De baby’s vroegen zich misschien hetzelfde af en keken daarom langer naar hoe mensen voor het moeilijker te bereiken doel gingen. De onderzoekers concludeerden hiermee in hun rapport in de Psychological Science dat kinderen verwachten dat mensen rationeel en efficiënt handelen.