Een vader met jonge dochters is attenter en past zich makkelijker aan de behoeften van de meisjes aan dan een vader met jonge zonen. Dit blijkt uit hersenscans en opnames van dagelijkse interacties tussen kinderen en hun ouders.

Hoe komt het eigenlijk dat vaders van peuters vaker zingen met hun dochters? En dat zij open zijn over hun emoties, zoals bijvoorbeeld verdriet? Wetenschappers beweren in een paper in het wetenschappelijke vakblad Behavioral Neuroscience dat het een kwestie van oude rolpatronen is. Vaders van zonen stoeien meer met hun zonen en gebruiken vaak woorden als ‘trots’, ‘winnen’ en ‘top’. Vaders van dochters gebruiken meer analytische taal, bijvoorbeeld woorden als ‘alles’, ‘onder’ en ‘meer’.

“Als kinderen hun vaders roepen, dan reageren de vaders van dochters vaker dan de vaders van zonen”, vertelt onderzoeker Jennifer Mascaro van de Emory universiteit. “Onbewuste opvattingen over jongens en meisjes bepalen hoe wij jonge kinderen behandelen. We moeten ons daar bewust van zijn.”

De Amerikaanse onderzoekers volgden 52 vaders van peuters en analyseerden de interacties tussen deze vaders en hun 30 dochters en 22 zonen. Sommige vaders hadden meer kinderen, maar de onderzoekers richtten zich dan alleen op één zoon of dochter. De proefpersonen droegen 48 uur lang een opnameapparaat om gesprekken op te nemen. Daarnaast ondergingen alle vaders een MRI-scan, terwijl zij foto’s zagen van verschillende volwassenen en kinderen met verschillende gezichtsuitdrukkingen.

De onderzoekers denken dat meiden vaker empatisch zijn, omdat ze in hun opvoeding beter geholpen worden door hun ouders. Als vaders van zonen net zo omgaan met hun kinderen als vaders van dochters – en dus openlijk praten over emoties – dan kan dit jongens helpen om zich emotioneel beter te ontwikkelen. Wanneer emoties worden onderdrukt, dan kan dit op latere leeftijd leiden tot depressies, verminderde sociale intimiteit en een slecht huwelijk.