ark

De ark van Noach was niet langwerpig, maar rond. Tot die conclusie komt de curator van het British Museum in Londen nadat deze een kleitablet onder ogen kreeg waarop de ark tot in de kleinste details beschreven wordt.

Douglas Simmonds bracht het kleitablet naar het British Museum. Hij kreeg het kleitablet van zijn vader toen hij zijn examens met goed gevolg afrondde. Curator Irving Finkel weet niet wat hij ziet. “Het spijkerschrift is een zestig regels lange passage uit het oude Babylonische verhaal over de zondvloed,” zo schrijft hij in een blog op de site van het British Museum.

Het Babylonische verhaal
Het Babylonische verhaal over de zondvloed is al sinds de jaren zeventig van de negentiende eeuw bekend. In die tijd las George Smith het verhaal op een kleitablet afkomstig uit het Ninevé uit de zevende eeuw. Het Babylonische verhaal bleek grote overeenkomsten met het Bijbelse verhaal over de zondvloed te vertonen. Maar als we het verhaal al kenden, waarom is de ontdekking van dit nieuwe kleitablet dan zo bijzonder? Finkel: “Dit nieuwe kleitablet – geschreven in 1750 voor Christus – bevat verrassende nieuwe feiten.”

Het kleitablet. Afbeelding: British Museum.

Het kleitablet. Afbeelding: British Museum.

Enki
Het kleitablet vertelt dat de goden besloten om de mensheid met behulp van een zondvloed uit te roeien. De god Enki besloot het nieuws uit te laten lekken aan een man: Atra-hasis, de ‘Babylonische Noach’. Atra-hasis bouwde vervolgens een ark. Maar die ark was – zo vertelt het kleitablet uit 1750 voor Christus – rond. “Voor zover ik weet heeft niemand die mogelijkheid ooit overwogen,” stelt Finkel.

Foto: Thamizhpparithi Maari (cc via Wikimedia Commons).

Foto: Thamizhpparithi Maari (cc via Wikimedia Commons).

Materialen
Ook de materialen die Atra-hasis gebruikte om de ark te bouwen en de uiteindelijke afmetingen van die ark staan uitgebreid beschreven. Zo moet de ark sterk geleken hebben op een enorme coracle (zie de afbeelding hierboven). De ark had een oppervlak van zo’n 3600 vierkante meter en de muren waren zeker zes meter hoog. Voor de bouw van de ark werden enorme hoeveelheden hout, pek en touw gebruikt. “Wanneer we de hoeveelheid touw die beschreven staat op één lijn zouden leggen, zou deze van Londen tot Edinburgh strekken!”

Wanneer wij aan de ark denken, denken we aan een langwerpige boot. Maar het idee van een ronde constructie is zo gek nog niet, legt Finkel uit. “Een waterdichte coracle zou nooit zinken en het feit dat deze rond was, was geen probleem: de boot hoefde nergens naartoe te varen, de boot moest alleen maar blijven drijven.”