Gloednieuwe ouders krijgen het advies veelvuldig te horen: haal de baby als hij huilt niet uit zijn bedje, want anders leert hij nooit goed te slapen. Maar de wetenschap haalt deze wijsheid keihard in: baby’s laten huilen is niet alleen fout, maar ook gevaarlijk.

Volgens onderzoeker en psycholoog Penelope Leach beschadigen lange periodes van huilen het brein van jonge kinderen. Huilen zou veel stress met zich meebrengen, waardoor een hormonale reactie ontstaat die er uiteindelijk tot leidt dat het stresshormoon cortisol vrijkomt. En een te grote hoeveelheid cortisol werkt als gif voor het brein.

“Het is geen mening, maar een feit,” laat Leach weten. “Waarom zouden we het, nu we dit weten, riskeren? Volgens Leach is het onmogelijk dat een baby op zo’n jonge leeftijd ‘leert’ om te gaan slapen. “Een baby die maar lang genoeg blijft huilen zal uiteindelijk stoppen. Niet omdat hij heeft geleerd om heel fijn alleen te slapen, maar omdat hij uitgeput en wanhopig is.”

Volgens Leach is huilen de enige manier waarop baby’s duidelijk kunnen maken dat zij iets nodig hebben en is het aan de ouder om bij dat huilen de juiste vertaling te zoeken. “Moeders zijn zeer gevoelig als het gaat om de behoeften van hun baby’s,” bevestigt deskundige Martin Ward-Platt. Hij gaat daarin nog een stapje verder dan Leach door te beweren dat tussen moeder en kind een heuse dialoog kan ontstaan. Huilen is niet zomaar huilen, maar begrijpelijk voor de moeder. Dat wil echter niet zeggen dat moeders bij elke kreet van de baby naar de kinderkamer moeten rennen. “Ze moeten ook aan hun eigen behoeften denken.”