moa

Als het om het uitsterven van de moa gaat, is er maar één schuldige aan te wijzen: de mens. Dat blijkt uit nieuw onderzoek. De moa’s maakten het namelijk prima tot de eerste mensen voet op Nieuw-Zeelandse bodem zetten.

In totaal waren er ooit negen soorten moa’s in Nieuw-Zeeland. Het grootste exemplaar woog tot wel 250 kilo. Alle soorten verdwenen kort nadat mensen aan het eind van de dertiende eeuw voet op Nieuw-Zeelandse bodem zetten. Ondanks dat het uitsterven van de moa’s samenviel met het moment waarop de eerste mensen zich op Nieuw-Zeeland vestigden, was niet iedereen ervan overtuigd dat de mensen de boosdoener waren. Sommige onderzoekers suggereerden op basis van beperkt genetisch bewijs dat het aantal moa’s voor de mensen in Nieuw-Zeeland arriveerden al flink was teruggelopen en dat mensen niet de oorzaak waren van het uitsterven van de enorme vogels, maar de moa’s hooguit het laatste duwtje gaven.

WIST U DAT…

…de hoogste berg van Nieuw-Zeeland onlangs dertig meter inleverde?

Maar een nieuw onderzoek veegt die theorie nu van tafel. De moa’s maakten het prima tot het moment waarop mensen voet op Nieuw-Zeelandse bodem zetten. “Onze gedetailleerde genetische analyse laat zien dat de genenpoel van de moa’s gedurende hun laatste 5000 jaar extreem stabiel was,” vertelt onderzoeker Morten Allentoft. “Het lijkt er zelfs op dat hun aantallen stegen toen de mensen arriveerden. Daarna verdwenen ze gewoon.” “In het geval van Nieuw-Zeeland is het bewijs dat oud DNA levert heel duidelijk: het uitsterven van deze grote dieren was het resultaat van menselijke factoren,” voegt onderzoeker Mike Bunce toe.

De onderzoekers maakten voor hun studie gebruik van het DNA van 250 moa’s. Van alle onderzochte moa’s was bekend wanneer zij leefden. De enorme hoeveelheid informatie geeft inzicht in hoe de populatie er kort voor en kort na het arriveren van de mens aan toe was. En de resultaten zijn niet alleen nuttig voor onze kijk op de geschiedenis. “We kunnen uit onderzoek naar het uitsterven van megafauna lering trekken,” vindt Bunce. “Als een gemeenschap moeten we ons meer bewust worden van de invloed die we vandaag de dag op onze omgeving hebben en waar we – als soort – in het verleden verantwoordelijk voor waren.”