pushing

Een onzekere tiener staat voor vier juryleden en begint uit volle borst ‘Eye of the Tiger’ te zingen. Zo vals als een kraai. Zijn ontroerde moeder kijkt toe. “Wat zingt hij toch hemels”, fluistert ze. Wat is de psychologie achter deze Idols-moeder? En wat gaat er door het brein van pushende voetbalvaders heen? Wetenschapper Eddie Brummelman van de Universiteit Utrecht ontrafelde dit fenomeen.

Brummelman en zijn team onderzochten 73 Nederlandse ouders. De ouders – voornamelijk moeders – moesten eerst aangeven in hoeverre zij hun kind als een deel van henzelf zagen. Deze schaal wordt ook in de psychologie gebruikt. Daarna werden de proefpersonen opgesplitst in twee groepen. De mensen in de eerste groep schreven twee onvervulde ambities op, zoals het schrijven van een roman of een beroemde tennisspeler worden. Ook noteerden zij waarom deze ambities zo belangrijk voor hen waren. De mensen in de tweede groep voltooiden een soortgelijke opdracht, alleen schreven ze niet over hun eigen ambities, maar de ambities van een kennis. Tenslotte vroegen de onderzoekers aan de ouders of zij graag willen dat hun kinderen hun ambities gaan vervullen.

Onvervulde ambities
Uit het onderzoek blijkt dat ouders die hun kind als een deel van henzelf zien, graag willen dat hun kind hun onvervulde ambities gaat vervullen. “Deze resultaten verklaren de acties van voetbalvaders en Idols-moeders”, vertelt Brad Bushman van de staatsuniversiteit van Ohio. Hij is co-auteur van de studie. “Sommige ouders zien hun kinderen als extensies van henzelf, in plaats van individuen met eigen dromen en verwachtingen.”

De resultaten komen niet als een donderslag bij heldere hemel, maar toch is dit nog nooit empirisch onderzocht. Bushman: “Al langere tijd denken psychologen dat ouders hun eigen gebroken dromen willen overzetten naar hun kinderen, maar nog nooit eerder is dit experimenteel getest. Tot nu!”

Delen in geluk
Maar waarom zouden ouders dit doen? “Stel, een kind slaagt erin om een ambitie van zijn ouders te vervullen, dan delen ouders in dit geluk”, zegt Bushman. “Een deel van de negatieve gevoelens, zoals teleurstelling en spijt, verdwijnen. Deze ouders zien hun kinderen als hun eigen plaatsvervangers.”

Impact op kinderen
Het is nog onbekend wat voor impact pushende ouders hebben op hun kinderen. Toekomstig onderzoek is nodig om dit nader te bepalen.