Dit is het laatste jaar dat de Cassini-ruimtesonde om Saturnus draait. Laten we dus vooral genieten van alle mooie foto’s die nog voorbij komen, zoals deze van Mimas.

Het piepkleine maantje zweeft eenzaam boven de noordpool van Saturnus. Het contrast tussen de grote ringenplaneet en de maan is mooi vastgelegd door het ruimtevaartuig. Daarnaast zijn er allerlei details op de noordpool van Saturnus zichtbaar, zoals de hexagoon. Deze mysterieuze zeshoek wordt gevormd door een atmosferische straalstroom, die om de noordpool suist. De diameter van deze straalstroom is twee keer de diameter van de aarde.

Deze foto is gemaakt op 27 maart 2017. De afstand tot Saturnus bedroeg toen 993.000 kilometer. De schaal is 59 kilometer per pixel. De helderheid van Mimas is met een factor drie vergroot om de maan beter zichtbaar te maken.

Mimas is net te klein om details te zien. De 396 kilometer grote maan lijkt een beetje op de Death Star uit Star Wars. Zo heeft het maantje een krater die 139 kilometer breed is. In het hart van de Herschel-krater bevindt zich een berg, die bijna net zo hoog is als de Mount Everest. Als het inslaande object iets groter was geweest, dan was Mimas waarschijnlijk grotendeels vernietigd.

Mimas. Afbeelding: NASA / JPL-Caltech / Space Science Institute.

Grootste manen
Mimas heeft net genoeg zwaartekracht om zichzelf rond te maken, maar is niet een van de grootste manen van het zonnestelsel. De Jupitermaan Ganymedes is met een doorsnee van ruim vijfduizend kilometer de grootste maan, op de voet gevolgd door Titan (Saturnus) met een vergelijkbare grootte. Daarna volgen de twee andere joviaanse manen Callisto (4.800 kilometer) en Io (3.600 kilometer). Onze eigen natuurlijke satelliet – de maan – sluit de top 5 af met een diameter van 3.400 kilometer. Het is best wel uniek dat we zo’n grote maan hebben, omdat er in het zonnestelsel vele honderden kleinere manen zijn.

Cassini’s einde
De brandstof van Cassini is bijna op. Om te voorkomen dat de sonde straks zonder brandstof rond gaat dolen en op één van de potentieel leefbare manen van Saturnus neerstort en eventuele aardse microben die nog op de sonde huizen aldaar afzet, is besloten de sonde te vernietigen. Dat doet NASA door deze in september opdracht te geven zich in de atmosfeer van Saturnus te boren. Daarmee komt er een eind aan een spraakmakende en baanbrekende missie.