Het is de grootste neutrinodetector ter wereld: het IceCube Observatorium. De detector bevindt zich duizenden meters onder het ijs van de zuidpool. Jaren hebben wetenschappers eraan gebouwd en nu is het 210 miljoen euro kostende project dan eindelijk af. Naar verwachting is de detector er in april 2011 helemaal klaar voor om op volle sterkte te draaien.

De neutrinodetecter bestaat uit 86 diepe putten vol lange kabels met optische sensoren. In iedere put bevinden zich 60 sensoren die qua grootte vergelijkbaar zijn met basketballen. De hoogste sensoren bevinden zich op een diepte van 1.450 meter onder het ijsoppervlak, de laagste sensoren hangen 1.000 meter lager.

Supergroot ijsblokje
Wanneer u een kaart zou maken van de sensoren, dan ziet het observatorium eruit als een supergroot ijsblokje met een grootte van 1 bij 1 bij 1 kilometer. De 5160 sensoren zijn namelijk perfect verdeeld in deze kubus.

Neutrino’s
De sensoren proberen neutrino’s te detecteren. Dit is een lastige taak, want neutrino’s zijn elementaire deeltjes die bijna nooit met andere deeltjes reageren. Oftewel: neutrino’s reizen door sterren, planeten en ook door mensen heen. Zonder dat u het merkt schiet er wel eens een neutrino door uw hoofd. Zelfs lood vormt geen uitdaging.

‘Boem’
Aangezien er heel veel neutrino’s zijn, komt een sporadische botsing wel eens voor, bijvoorbeeld in het Antarctische ijs. Wanneer een neutrino een atoom raakt in de zone van IceCube, dan ontstaan er zware elektronen, zogenaamde muonen. IceCube merkt deze muonen op en registreert een neutrinobotsing.

Kennis
Wetenschappers hopen met IceCube meer te leren over neutrino’s, één van de meest bijzondere deeltjes in het heelal.