Wetenschappers zorgen er met een transplantie voor dat muizen die obesitas moesten krijgen, de dans ontsprongen.

De onderzoekers pasten een aantal muizen genetisch aan. Hierdoor misten ze een receptor voor leptine. Leptine is een belangrijk hormoon dat onder meer de stofwisseling en het lichaamsgewicht regelt. Leptine communiceert daarvoor normaal gesproken met de hypothalamus. De zenuwcellen in de hypothalamus van de aangepaste muizen reageerden dus niet op dit hormoon en daardoor werden de muizen dik en kregen ze diabetes.

Transplantatie
En dat is moeilijk te verhelpen. De hypothalamus kan namelijk zelf geen nieuwe zenuwcellen – die wel goed werken – aanmaken. De onderzoekers haalden onvolgroeide zenuwcellen uit foetussen van muizen. Deze zenuwcellen werkten wel naar behoren en konden leptine dus wel opmerken. De onderzoekers vervingen de ‘kapotte’ zenuwcellen bij de aangepaste muizen door deze cellen. De muizen die die cellen enkele dagen na hun geboorte kregen, waren nog steeds wel dikker dan ‘gewone’ muizen, maar ze kregen – in tegenstelling tot aangepaste muizen die geen transplantatie ondergingen – geen obesitas.

WIST U DAT?

…jojo’en altijd nog beter is dan overgewicht?

Gewone muis
Een gewone muis weegt ongeveer 25 gram. De aangepaste muizen die een transplantatie ondergingen, wogen tussen de 40 en 45 gram. De aangepaste muizen die geen transplantie ondergingen wogen tussen de 55 en 60 gram. Laatstgenoemde groep muizen had ook veel te maken met diabetes. Bij de aangepaste muizen die een transplantatie ondergingen, kwam dat veel minder voor.

Onderdeel
De onderzoekers hebben daarmee aangetoond dat het mogelijk is om cellen van foetussen in het brein te plaatsen en ze een volwaardig onderdeel uit te laten maken van de hersenen. En dat is een doorbraak. In de toekomst kunnen op deze manier mogelijk tal van aandoeningen die hun oorsprong in de hersenen vinden, worden aangepakt. “Deze experimenten laten zien dat het voor het brein mogelijk is om, als je de juiste zenuwcellen hebt, deze te accepteren, aan de bedrading toe te voegen en ze volledig te laten functioneren,” concludeert onderzoeker Jeffrey Macklis.

De onderzoekers zijn zich ervan bewust dat er nog veel moet worden gedaan voordat deze methode ook onder mensen kan worden toegepast. Maar de studie laat wel zien dat de methode potentie heeft en dat is hoopgevend. Het volledige onderzoek is terug te vinden in het blad Science.