De grootste inktvis ter wereld – de mesonychoteuthis hamiltoni – is minder snel, vraatzuchtig en gevaarlijk dan altijd werd gedacht. Het gigantische beest drijft langzaam en kan zijn prooi enkel door middel van een hinderlaag bemachtigen. Dat concluderen onderzoekers.

Het was onmogelijk voor de wetenschappers om de grote inktvis in levenden lijve te onderzoeken; het dier wordt zelden waargenomen. Daarom hebben de wetenschappers een kleinere inktvis bestudeerd en de data die daaruit kwamen geëxtrapoleerd.

Foto: News.nationalgeographic.com / Wikipedia.org

Volgens de onderzoekers heeft de inktvis 300 tot 600 maal minder energie nodig dan zeedieren van vergelijkbare grootte (bijvoorbeeld de walvis en balein). Daaruit volgt dat de 500 kilo zware inktvis nadat hij een vis van een kilo of vijf heeft gegeten de komende 200 dagen niets meer nodig heeft.

De inktvis leeft op een flinke diepte en daar is het zo koud dat de verbranding er een stuk langzamer gaat.

En dat betekent dat de inktvis niet zo’n monster is als gedacht werd. De grote inktvis werd jarenlang neergezet als een zeemonster dat prooien snel en zeer agressief verslond. Daar blijkt dus niets van waar te zijn. Het dier laat zich gewoon drijven en grijpt wat op zijn pad komt. Dat verklaart ook de grote ogen van het dier: hiermee kan de inktvis dieren die een gevaar voor hem zijn detecteren en vermijden.

De inktvis leeft in de Zuidelijke Oceaan en is zo’n vijftien meter lang. Het dier heeft lange tentakels met draaibare haken eraan om prooi te pakken en te vermorzelen. Er is weinig van de inktvis bekend; het dier wordt zelden levend of dood gevonden.