Verschillende populaties gaan hard achteruit.

Dat meldt het Centraal Bureau voor de Statistiek op basis van aantals- en verspreidingsgegevens. De gegevens handelen over drie beschermde soorten slakken: de nauwe korfslak, de platte schijfhoren en de zeggekorfslak.

Nauwe korfslak
Met name met de nauwe korfslak gaat het niet goed. Sinds 2007 is de populatie met ruim 60% afgenomen. Ook is het verspreidingsgebied afgenomen. Dat laatste is deels te herleiden naar duinherstelmaatregelen. Deze maatregelen worden genomen om andere (beschermde) planten en dieren een steuntje in de rug te geven. Je kunt dan bijvoorbeeld denken aan plaggen – het verwijderen van de bovenste grondlaag met begroeiing – maar ook aan het verwijderen van populieren of het introduceren van grazers. Dergelijke maatregelen zijn echter slecht nieuws voor de nauwe korfslak, omdat gebieden droger en voedselarmer worden.

Platte schijfhoren
Van de eveneens beschermde platte schijfhoren zijn geen betrouwbare aantalsgegevens beschikbaar, wel weten we vrij nauwkeurig hoe het verspreidingsareaal eruit ziet en zich ontwikkeld heeft. Deze verspreidingsgegevens onthullen dat de soort in 2012 een flinke klap heeft gehad; in dat jaar is de verspreiding afgenomen tot 84 procent ten opzichte van 2007.

Zeggekorfslak
Van de drie bestudeerde soorten is de zeggekorfslak de enige met een vrijwel ongewijzigde verspreiding. Jarenlang werd gedacht dat deze soort alleen voorkwam in kalkrijke bron- en moerasbossen in Limburgse beekdalen en daar gaat de soort hard achteruit. Maar inmiddels weten we dat de slak in veel meer gebieden voorkomt en in veel van die gebieden wel gedijt.

Al met al kan geconcludeerd worden dat de beschermde slakken – en dan met name de platte schijfhoren en nauwe korfslak – het niet gemakkelijk hebben. Het is extra zorgwekkend als je bedenkt dat de Nederlandse populaties een groot deel uitmaken van de complete Europese populaties. Het in stand houden van de Nederlandse beschermde slakkensoorten is volgens het CBS dan ook van internationaal belang.