zwaartekracht2

Op de voorkant van de maan, oftewel de kant die naar de aarde is gericht, is een gezicht te zien. Wetenschappers dachten dat dit gezicht is ontstaan door inslagen van asteroïden, maar nu blijkt dat het fenomeen een vulkanische oorsprong heeft.

maan-gezichtHet gezicht van de maan is gezichtsbedrog, dat ontstaat door contrast tussen de donkere maanzeeën – zoals Oceanus Procellarum – en de lichtere gebieden. Met veel fantasie zou je ook andere figuren kunnen herkennen op de maan, zoals de gezicht van een vrouw en zelfs een konijn.

Wetenschappers van het MIT hebben met de twee GRAIL-ruimtesondes Oceanus Procellarum verder geanalyseerd. Deze krater is met een diameter van 2.800 kilometer bijna even breed als de Verenigde Staten en is daarmee de grootste maanzee op de maan. De onderzoekers maakten een hoge resolutiekaart van het zwaartekrachtsveld van Oceanus Procellarum, waarop te zien is dat de grens niet rond is, maar zeshoekig. Er is dus sprake van zwaartekrachtsanomalieën. De zes hoeken zijn allemaal vrij scherp en kunnen niet geproduceerd zijn door een asteroïde. De onderzoekers denken dat de zeshoekige grens is ontstaan na vulkanische activiteit. De maan koelde af en kromp, waarna er grote scheuren in het oppervlak ontstonden.

Hoe kwam het magma op het oppervlak?
Via deze scheuren stroomde magma het oppervlak van de maan op. Het magma vulde de kleinere inslagkraters, die vandaag de dag te zien zijn als donkere vlekken op de maan. De theorie van professor Maria Zuber en haar collega’s verschijnen deze week in Nature.

Nog steeds vragen
“De vraag is nog wel hoe het komt dat er zoveel vloeibare magma op het oppervlak is belandt”, zegt Zuber. “Wellicht bleef het binnenste van de maan een lange tijd warm door radioactief verval of door andere warmteproducerende elementen. Of de magmapluim is geïnitieerd door een asteroïdeinslag. Dit lijkt niet logisch, omdat sporen van deze inslag niet meer te vinden zijn op de maan.”