De lander Vikram had vannacht (Nederlandse tijd) voet op de maan moeten zetten.

De maanlander Vikram maakte zich begin deze week los van maanorbiter Chandrayaan-2 en daalde gisterenavond af naar het oppervlak van de maan. Alles verliep volgens plan tot het moment waarop de maanlander nog zo’n 2,1 kilometer van het maanoppervlak verwijderd was. Toen raakte de Indiase ruimtevaartorganisatie ISRO het contact met de maanlander kwijt. Onduidelijk is nog wat er precies mis is gegaan.

Chandrayaan-2 werd eind juli gelanceerd en op 20 augustus door de zwaartekracht van de maan ingevangen. Terwijl de orbiter zijn rondjes rond onze natuurlijke satelliet maakte, liet deze begin deze week maanlander Vikram los. De lander gebruikte de achterliggende week om dichter bij de maan in de buurt te komen en uiteindelijk vandaag op de zuidpool van de maan te landen.


Het plan
Kort na de landing zou de maanlander ook nog een maanrovertje op het oppervlak van de maan loslaten. Vervolgens zouden zowel de maanlander als -rover gedurende één maan-dag (oftewel 14 aardse dagen) onderzoek moeten doen op onze natuurlijke satelliet. Maar zover is het dus niet gekomen. De maanlanding lijkt immers te zijn mislukt. ISRO onderzoekt momenteel wat er mis is gegaan en wat het lot van Vikram is.

Zoals de naam al doet vermoeden is Chandrayaan-2 niet de eerste Indiase maanmissie. In 2008 lanceerde India reeds maanorbiter Chandrayaan-1. De ruimtesonde functioneerde bijna één jaar en bevestigde nog eens dat er waterijs op de polen van de maan te vinden is. Er ligt inmiddels al een derde Chandrayaan-missie op de tekentafel. Ook deze missie – waarbij ISRO samenwerkt met de Japanse ruimtevaartorganisatie JAXA – zal waarschijnlijk bestaan uit een maanorbiter, -lander en -rover. De lancering zou in 2024 plaats moeten vinden.

Het is niet voor het eerst dat een maanlander kort voor aankomst op de maan als verloren moeten worden beschouwd. Sterker nog: het gebeurde dit jaar al eerder. In april crashte de eerste commerciële maanlander op het oppervlak van onze natuurlijke satelliet. Het geeft wel aan dat heelhuids voet op de maan zetten anno 2019 nog altijd een hele uitdaging is.