Een onderwaterrobot geeft een kijkje in het leven onder het zee-ijs rond Antarctica. En de beelden zijn verrassend.

Wie denkt aan het onherbergzame Antarctica verwacht onder het anderhalve meter dikke zee-ijs en in het ijskoude water wellicht weinig spektakel. Maar vergis je niet.. Het leven onder het zee-ijs is namelijk veel spectaculairder – en kleurrijker – dan je zou denken.

Algen en zeesterren
Dat blijkt uit heel bijzondere beelden die onderzoekers met behulp van een onderwaterrobot hebben gemaakt. Ze boorden een gat in het anderhalve meter dikke zee-ijs en lieten de robot er vervolgens in zakken. En op de bodem van de zee trof de robot een kleurrijke samenleving bestaande uit wormen, algen, sponzen en zeesterren aan.

Biodiversiteit
“Wanneer je denkt aan het kustgebied van Antarctica dan stelen iconische soorten zoals pinguïns, zeehonden en walvissen normaliter de show,” stelt onderzoeker Glenn Johnstone. Maar er is dus nog veel meer. “Deze beelden onthullen een leefgebied dat productief, kleurrijk en dynamisch is en een grote biodiversiteit kent, met sponzen, zeespinnen, zee-egels, zeekomkommers en zeesterren.”

Bescherming
Een leven onder een anderhalf meter dik pak ijs lijkt misschien niet direct heel aantrekkelijk. Maar toch is het juist het ijs dat het leven van de zeedieren zo prettig maakt. “Deze dieren leven in water dat het hele jaar door -1,5 graden Celsius is en zo’n tien maanden per jaar bedekt is met een 1,5 meter dik pak ijs. Zo af en toe komt een ijsberg misschien in beweging en veegt een ongelukkige samenleving van de kaart, maar verder beschermt het zee-ijs deze samenlevingen vooral tegen de stormen die daar boven woeden, waardoor een relatief stabiel leefgebied ontstaat waarin de biodiversiteit kan floreren.”

Het onderzoek naar deze organismen onder het Antarctische zee-ijs staat nog in de kinderschoenen. We hebben nog geen goed beeld van wat er onder het zee-ijs allemaal leeft en de bedreigingen die deze organismen wellicht in de toekomst voor de kiezen krijgen. Op dit moment zoeken Johnstone en collega’s bijvoorbeeld uit wat de verzuring van de oceaan voor deze organismen betekent. Onderzoeker Johnny Stark legt uit dat ongeveer een kwart van de CO2 die in de atmosfeer belandt, wordt geabsorbeerd door de oceaan en dat maakt de oceaan zuurder. “Koolstofdioxide lost gemakkelijker op in koud water. De wateren rondom de polen verzuren dan ook twee keer sneller dan de wateren in tropische of gematigde regio’s, dus we verwachten dat deze ecosystemen als eersten geraakt zullen worden door de verzuring van de oceanen.”