Moeder Natuur kan een strak lijnenspel blijkbaar ook wel waarderen.

De prachtige foto is gemaakt tijdens NASA’s IceBridge-project. Tijdens dit onderzoeksproject worden de Antarctische en Arctische gebieden elk jaar vanuit de lucht geobserveerd. Door de beelden en metingen naast elkaar te leggen, kunnen we zien hoe de ijskappen, ijsplaten en zee-ijs zich door de jaren heen ontwikkelen.

De rechthoekige ijsberg werd gekiekt tussen het zee-ijs dat voor de Larsen C-ijsplaat dobbert. Wellicht doet die ijsberg een belletje rinkelen? De ijsplaat haalde vorig jaar alle kranten, doordat deze een gigantische ijsberg baarde en in één klap 10% van zijn massa kwijtraakte. De scherpe randen van de ijsberg die nu voor de Larsen C-ijsplaat dobbert, wijzen erop dat deze eveneens – maar dan veel recenter – van de ijsplaat is losgekomen.

Afkalven
IJsplaten zijn eigenlijk niets anders dan gletsjertongen die op het water drijven. Doordat de achterliggende gletsjer ijs richting zee duwt, zou je verwachten dat zo’n ijsplaat alleen maar groter wordt. De praktijk is echter anders; er ontstaan met name aan de rand van de ijsplaat – waar het ijs dun is – scheuren. En die scheuren monden uiteindelijk uit in het loskomen van ijsbergen. Bij ijsbergen denk je in eerste instantie misschien aan een hoge, onregelmatig gevormde berg ijs. Maar ijsbergen die loskomen van een platte ijsplaat zien er vanzelfsprekend heel anders uit: ze zijn plat. En vaak hebben ze ook redelijk rechte randen, omdat de scheuren die in een ijsplaat ontstaan vaak redelijk recht lopen. Maar de ijsberg die nu voor de Larsen C-ijsplaat is gespot, is – voor zover we dat op deze luchtfoto kunnen zien – wel heel strak afgekalfd.

Zo strak blijft de ijsberg niet; nu deze los is gekomen van de Larsen C-ijsplaat zijn alle randen blootgesteld aan wind en golvend water. Het lijkt dan ook een kwestie van tijd voor het strakke lijnenspel door die nietsontziende eroderende krachten wordt aangetast.