De dinosaurus moet langer zijn geweest dan een touringcar en rond de 15.000 kilo hebben gewogen.

De fossiele resten van de gigantische planteneter werden al in de jaren dertig van de vorige eeuw in Frankrijk ontdekt. Maar nu pas hebben wetenschappers de resten op waarde weten te schatten. Het gaat om een nieuwe dinosaurussoort die de naam Vouivria damparisensis heeft gekregen.

Planteneter
“Vouivria moet een herbivoor geweest zijn die allerlei soorten vegetatie at,” vertelt onderzoeker Philip Mannion. “Zoals varens en coniferen.” De dinosaurus was meer dan vijftien meter lang en woog een slordige 15.000 kilo. De dinosaurus had een lange nek en lange staart. Het beest liep op vier poten die ongeveer even lang waren.

Afbeelding: Imperial College London / Chase Stone.

Titanosauriform
V. damparisensis behoort tot de Titanosauriform-groep. Dit was een diverse groep plantenetende dinosaurussen die aan het eind van het Jura ontstond en tot het eind van het Krijt – toen een planetoïde-inslag het einde van de dino’s inluidde – stand hield. Met een leeftijd van zo’n 160 miljoen jaar is V. damparisensis de oudste Titanosauriform die ons tot op heden bekend is.

Beter beeld
De onderzoekers hopen aan de hand van de fossiele resten van V. damparisensis meer te weten te komen over de prille stadia van de evolutie van de Titanosauriform-dino’s. Ook lijkt het erop dat we ons beeld van de distributie van deze dinosaurussen moeten herzien. Aangenomen werd dat ze aan het begin van het Krijt alleen in Afrika en de VS rondhingen. Maar blijkbaar kwamen ze ook in Europa voor.

Het exemplaar dat in Frankrijk is teruggevonden was nog vrij jong toen het stierf. De doodsoorzaak is onbekend. Wel kunnen de onderzoekers de omgeving waarin de dinosaurus stierf vrij gedetailleerd beschrijven. Waarschijnlijk legde de dinosaurus het loodje in een kustgebied met lagunes, in een periode dat de zeespiegel laag was en die meren dus grotendeels droog stonden. Toen de zeespiegel weer steeg, werden de resten van de dinosaurus bedekt met sedimenten om pas miljoenen jaren later weer ontdekt te worden.