Na een ernstig motorongeluk slaagde Richard Rudd er niet meer in te communiceren met de buitenwereld. Zijn familieleden en dokters dachten dat de man hersendood was en wilden de beademingsapparatuur uitzetten. Op het allerlaatste moment kon Rudd zijn ogen bewegen om de dood te ontlopen.

“We wisten dat Richard nooit als een kasplantje zou willen leven”, zegt de vader van Rudd. “De doktoren wilden nog even wachten. Toen een dokter de oogleden van mijn zoon opende, en vroeg of hij zijn ogen kon bewegen, toen bewoog hij ze!”

De doktoren konden gemakkelijk communiceren met Rudd. Ze stelden vragen aan hem en Rudd beantwoordde ze met zijn ogen. Zo liet hij aan de buitenwereld weten dat hij nog wél wilde leven.

“We weten nog steeds niet hoeveel Richard precies begrijpt”, zegt Rudd’s vader. “Soms voelt het alsof we door een bevroren glas kijken. Toch zit Richard nog steeds daarbinnen. Ik ben blij dat hij nog leeft!”