Het suggereert dat we onze ideeën over de Martiaanse berg en de krater waarin deze zich bevindt, moeten herzien.

Marsrover Curiosity landde in 2012 in de Gale-krater. Al snel zette de rover – met de nodige tussenstops – koers richting de berg die zich in het hart van deze krater bevindt: Mount Sharp. En onderweg heeft Curiosity op 700 verschillende plekken de lokale zwaartekracht gemeten. In feite keek Curiosity dus hoe sterk Mars op elk van deze locaties aan de rover trok. Onderzoekers hebben al die metingen nu op een rijtje gezet en iets verrassends ontdekt.

Een paar jaar geleden begon Curiosity met het beklimmen van de onderste regionen van Mount Sharp. Onderzoekers verwachtten dat de door Curosity gemeten zwaartekracht vanaf dat moment toe zou nemen. Onder de voeten van Curiosity bevond zich immers meer massa. Maar de toename blijkt veel kleiner te zijn dan gedacht. Het suggereert dat de gesteenten die de onderste lagen van de berg vormen veel poreuzer zijn dan gedacht. En dat zou weer betekenen dat ze veel minder sterk zijn samengeperst dan onderzoekers vermoedden. “De lager gelegen delen van Mount Sharp zijn verrassend poreus,” aldus onderzoeker Kevin Lewis. “We weten dat de onderste lagen van de berg door de tijd heen begraven zijn geweest. En daardoor worden ze samengeperst en krijgen ze een grotere dichtheid. Maar deze ontdekking suggereert dat ze niet door zoveel materiaal bedekt werden als we dachten.”


Een selfie van Curiosity, die onderzoek doet aan de voet van Mount Sharp. De berg is op de achtergrond te zien. Afbeelding: NASA / JPL-Caltech / MSSS.

Over de oorsprong van Mount Sharp is al best veel te doen geweest. Een deel van de hoogte zou in ieder geval te verklaren zijn door de inslag die de Gale-krater creëerde. Maar de bovenste regionen van de 5,5 kilometer hoge berg lijken te bestaan uit sedimenten die – veel gemakkelijker dan gesteenten – door toedoen van de wind eroderen. Waar komen die sedimenten vandaan? Sommige onderzoekers denken dat de gehele Gale-krater er ooit mee gevuld was. Maar in dat geval zou je verwachten dat die sedimenten zwaar op de onderliggende bodem – waaronder dus die lager gelegen regionen van Mount Sharp – drukten en deze sterk samenpersten. De nieuwe resultaten schetsen een ander beeld. Ze suggereren dat de onderste regionen van Mount Sharp hooguit met een 1 tot 2 kilometer dikke laag sedimenten bedekt zijn geweest. En in dat geval was de krater dus zeker niet helemaal met sedimenten gevuld. De ontdekking roept dus nieuwe vragen op. En hopelijk kan Curiosity ons helpen om die te beantwoorden.