De brokstukken zijn 22 miljoen jaar geleden losgeraakt van planetoïde Vesta.

In 2015 werden inwoners van het dorpje Sariçiçek in Turkije onverwachts getrakteerd op een meteorietenregen. 343 brokstukken werden door de dorpelingen en wetenschappers bij elkaar geraapt en voor verder onderzoek aangeboden. Nu, een aantal jaar later, weten onderzoekers waar de ruimtestenen van afkomstig waren: de krater Antonia op planetoïde Vesta.

HED-meteoriet
De meteorieten die op de aarde regenden, blijken van gesteente te zijn dat deel uitmaakt van de HED meteorietenfamilie. Hierin vallen de howardieten, eucrieten en diogenieten. De stenen weerkaatsen licht zoals ook planetoïde Vesta dat doet. “Wetenschappers vermoedden al langer dat de meteorieten afkomstig zouden zijn van Vesta,” zegt co-auteur van de studie Takahiro Hiroi. “Maar ze waren niet in staat om de specifieke locatie aan te wijzen.”


Vestoïden
Planetoïde Vesta is zo’n 525 kilometer groot en is hiermee het op een na grootste hemellichaam in de planetoïdegordel. Zo’n 22 miljoen jaar geleden vond er een enorme botsing plaats op de planetoïde, waarbij het enorme Rheasilvia-basin gecreëerd werd. Tijdens die inslag raakte gesteente los, dat alle kanten op werd geslingerd en dat nu nog steeds in het heelal rond tolt. Soms regenen deze ‘vestoïden’ op aarde, zoals in 2015 in Turkije gebeurde. De brokstukken zijn zogenaamde HED-meteorieten.

Fragmenten
De meteoroïde was ongeveer 1 meter groot toen deze met een snelheid van 17 kilometer per seconde vanuit een noordwestelijke richting de aardse atmosfeer binnen haastte. Vervolgens verbrokkelde de meteoroïde op een hoogte van 27 kilometer. “Met de informatie over hoe de meteoriet in fragmenten verbrokkelde en hoe vaak HED-meteorieten de aarde raken, berekenden we dat de krater waar de brokstukken van afkomstig moeten zijn, een diameter heeft van ongeveer 10 kilometer,” legt onderzoeker Peter Jenniskens uit. “het meeste materiaal was tussen de 0,25 en 1,25 meter.”

DAWN
Ruimtevaartuig DAWN bracht in 2011 en 2012 planetoïde Vesta een bezoekje. En dankzij deze missie, konden de onderzoekers nu achterhalen waar de brokstukken van de meteorietenregen precies van afkomstig zijn. DAWN legde namelijk tijdens zijn missie veel inslagkraters op beeld vast. De onderzoekers bogen zich over de data om alle puzzelstukjes op z’n plek te kunnen leggen.

Uiteindelijk sprong er één krater uit: Antonia. De krater heeft een diameter van 16,7 kilometer, is relatief groot én is van de juiste leeftijd, namelijk 22 miljoen jaar. De krater bevindt zich in het Rheasilvia-basin en is bedekt met gesteente dat ook in het dorpje Sariçiçek gevonden werd. “Omdat Antonia in Rheasilvia ligt, kunnen we nu de fysieke eigenschappen van de Sariçiçek-meteorieten bestuderen om meer te weten te komen over gevaarlijke Vestoïden die soms de aarde treffen,” zegt Jenniskens. “Dat kan ons helpen om te begrijpen wat we moeten doen als een Vestoïde op ramkoers ligt met de aarde.”