Wat jarenlang als een ‘onmogelijke vorm van aandrijving’ werd bestempeld, blijkt nu toch te werken. NASA bevestigt dat de technologie – die geen brandstof verbruikt – daadwerkelijk werkt. Het zou een enorme doorbraak zijn.

De Britse onderzoeker Roger Shawyer gelooft er heilig in: EmDrive. Een nieuwe, revolutionaire manier van aandrijving voor ruimtevaartuigen. De EmDrive zet elektrische energie direct – zonder dat daar brandstof voor nodig is – om in een stuwende kracht door microgolven in een afgesloten ruimte heen en weer te laten kaatsen. Deze manier van aandrijving zou de ruimtevaart niet alleen veel goedkoper maken – brandstof is zwaar en hoe zwaarder een satelliet of ruimtesonde is, hoe duurder de lancering – maar ook de operationele levensduur van ruimtevaartuigen verlengen.

Goed plan?
Kortom: op papier een goed plan. Maar hoe zit dat in de praktijk? Werkt de technologie wel echt? De Chinezen bouwden een EmDrive en verklaarden dat deze daadwerkelijk werkte. Hun EmDrive zou zo’n 720 millinewton produceren en dus een satelliet aan kunnen drijven. Opzienbarende resultaten die weliswaar op weinig publiciteit konden rekenen. Het leek wel op men de resultaten van de Chinezen een beetje in twijfel trok. Heel gek zou dat niet zijn: veel wetenschappers geloofden stellig dat de EmDrive niet werkte.

NASA
Maar nu heeft een onderzoeksteam van NASA een EmDrive gebouwd. En deze onderzoekers bevestigen de resultaten van de Chinezen. Hun versie van het systeem – die ze de Cannae Drive noemen – werkt ook en produceert zo’n 30 tot 50 micronewton. Dat is weliswaar aanzienlijk minder dan het systeem van de Chinezen, maar bevestigt wel dat de technologie werkt.

Deeltjes
Hoe de 30 tot 50 mN precies geproduceerd wordt: daar willen de onderzoekers hun vingers niet aan branden. Ze bespreken alleen de opzet van hun experimenten en het resultaat. Wel stellen ze dat dat resultaat niet tot stand komt door ‘een klassiek elektromagnetisch fenomeen’. Wellicht werkt de aandrijving door handig gebruik te maken van deeltjes kleiner dan atomen die in de ruimte continu ontstaan en weer verdwijnen.

Hoe dan ook: de interesse van NASA in deze vorm van aandrijving lijkt te zijn gewekt. De onderzoekers melden dat nader onderzoek op de agenda staat. Zo zal de technologie in de toekomst door andere groepen onderzoekers nader bestudeerd worden om met zekerheid vast te kunnen stellen of deze en hoe deze technologie werkt.