De jongste krater is slechts 16 miljoen jaar oud en bevindt zich in één van de meest mysterieuze gebieden die de maan rijk is.

Naast de 16 miljoen jaar oude krater ontdekten onderzoekers nog een relatief jong exemplaar: een krater die tussen de 75 en 420 miljoen jaar oud is. Ook deze krater is de duisternis niet vreemd.

Helder
Wanneer een object op de maan inslaat, ontstaat een krater. Het materiaal dat tijdens de inslag uit de krater wordt weggeslingerd (ejecta) komt rond de krater te liggen. In eerste instantie is het oppervlak van het weggeslingerde materiaal heel grof en helder. Maar naarmate de tijd verstrijkt, erodeert het materiaal en wordt het bedekt met een laag donker stof.

Diepe kraters
Beide kraters bevinden zich namelijk in diepe kraters nabij de zuidpool van de maan. Deze diepe kraters zijn moeilijk te bestuderen, omdat het licht van de zon ze vrijwel nooit direct verlicht. Om de jonge kraters in deze diepe kraters te kunnen waarnemen, deden de onderzoekers een beroep op het Lyman-Alpha Mapping Project (LAMP)-instrument aan boord van de Lunar Reconnaissance Orbiter die om de maan draait. Met LAMP bestudeerden de onderzoekers het albedo (de mate waarin licht wordt gereflecteerd) van de diepe kraters. Omdat het gebied rond jonge kraters lichter is dan hun omgeving (zie kader), reflecteert het meer licht. Kleine verschillen in het albedo van de diepe kraters wezen de onderzoekers dan ook op de aanwezigheid van de twee jonge kraters.

De geschiedenis
“Deze ‘jonge’ kraters zijn een opwindende ontdekking,” vindt onderzoeker Kathleen Mandt. Ze wijst erop dat we dankzij de ontdekking een beter beeld kunnen krijgen van de geschiedenis van ons zonnestelsel en de inslagen die daarin plaatsvonden.

Rechts zie je de jongste krater (16 miljoen jaar oud) en links de krater die tussen de 75 en 420 miljoen jaar oud. Afbeelding links: NASA GSFC / SwRI. Afbeelding rechts: NASA GSFC / ASU Jmoon.

Rechts zie je de jongste krater (16 miljoen jaar oud) en links de krater die tussen de 75 en 420 miljoen jaar oud. Afbeelding links: NASA GSFC / SwRI. Afbeelding rechts: NASA GSFC / ASU Jmoon.

De onderzoekers hopen dat ze in de toekomst deze techniek ook kunnen gebruiken om kraters op andere hemellichamen te ontdekken. “Waaronder Mercurius, de dwergplaneet Ceres en de planetoïde Vesta.”