Het helderwitte poolijs reflecteert een hoop zonlicht. Maar onder meer door smelting van ijs wordt dat minder. Wetenschappers bestudeerden hoe de reflectie zich de afgelopen dertig jaar ontwikkelde. Uit de studie blijkt dat er veel minder zonlicht wordt gereflecteerd dan klimaatmodellen voorspellen. Dat zou kunnen betekenen dat de opwarming ook heftiger uitpakt dan gedacht.

“De cryosfeer (gebieden bedekt met ijs, red.) koelt de aarde niet zo als deze dertig jaar geleden deed,” concludeert onderzoeker Karen Shell. Klimaatmodellen zijn wat dat betreft nog iets te optimistisch, zo blijkt. “Het is interessant om op te merken dat geen enkel klimaatmodel dat het International Panel on Climate Change voor het rapport van 2007 gebruikte zo’n sterke afname laat zien.”

Opwarming
De cryosfeer zorgt ervoor dat zonlicht wordt gereflecteerd en het aardoppervlak op de plekken met ijs relatief koud blijft. Maar als de temperaturen oplopen en ijs smelt, wordt er ook minder zonlicht gereflecteerd. Daardoor worden deze gebieden nog warmer. “De energie van de zon wordt niet terug de atmosfeer ingestuurd, maar in plaats daarvan geabsorbeerd door de aarde en dat versterkt de opwarming. Wetenschappers weten al een tijdje dat dit effect speelt, maar vrijwel alle klimaatmodellen die wij bestudeerd hebben, onderschatten de invloed ervan.”

WIST U DAT…

…klimaatverandering een grote invloed op de geschiedenis heeft gehad?

Energie
De hoeveelheid energie die gemiddeld door sneeuw en ijs terug de atmosfeer in wordt gestuurd, bedraagt 2,2 tot 4,6 Watt per vierkante meter. De afgelopen dertig jaar is dat met zo’n 0,45 Watt per vierkante meter teruggelopen.

Klimaatverandering?
Dat er minder zonlicht wordt teruggekaatst, heeft volgens de onderzoekers te maken met het verlies van sneeuw en ijs. Toch willen ze dat niet direct aan de klimaatverandering toeschrijven. “Dertig jaar is een te korte periode,” merkt Shell op.

De studie is verschenen in het blad Nature Geoscience. Het onderzoek moet leiden tot nauwkeurigere klimaatmodellen.