Onderzoek bewijst dat potvissen een eigen cultuur hebben en deze cultuur op elkaar overdragen. Ze leren van elkaar.

Wanneer potvissen er dezelfde kreten of dezelfde jachtmethoden op nahouden dan zijn er twee opties. Of het is biologisch: het zit in de genen. Of het is cultureel: de potvissen leren het van elkaar.

Genetisch
Onderzoekers besloten uit te zoeken hoe het precies zat en verzamelden DNA van 194 potvissen. Ook maakten ze opnames van de geluiden van de dieren. Als de geluiden die de potvissen maakten, genetisch bepaald zouden zijn, zouden de potvissen die dezelfde geluiden maakten, familie moeten zijn. Maar dat was niet zo, zo blijkt.

WIST U DAT?

Verschillen
De onderzoekers ontdekten dat walvis A uit groep 1 genetisch helemaal niet zo verschilde van walvis B uit groep 2. En toch hielden de groepen er hele andere gewoonten op na. Zo waren hun geluiden anders, maar ook hun jachtmethoden en manier van opvoeden. Die verschillen waren heel groot, terwijl de genetische verschillen dat niet waren. De genetische verschillen waren zelfs zo klein dat ze de grote verschillen in gedrag niet konden verklaren. Het moest dus wel cultuur zijn.

Locatie
Om er zeker van te zijn dat het gedrag van de potvissen cultureel bepaald was en niet bijvoorbeeld bepaald werd door de omgeving waarin de dieren leefden, volgde een tweede onderzoek. Hierdoor ontdekten de onderzoekers dat de leefgebieden van verschillende groepen elkaar overlapten en toch waren de groepen heel anders. Blijkbaar behouden de groepen potvissen hun eigen identiteit. Ook als ze dichtbij andere groepen met andere gewoontes leven.

Het onderzoek bewijst dat potvissen elkaar dingen aanleren en een eigen cultuur hebben. En daarmee ontdekken we opnieuw dat bepaalde menselijke trekjes (het ontwikkelen van een cultuur, bijvoorbeeld) helemaal niet zo menselijk zijn.