Ons zonnestelsel had een heftig begin, zo blijkt uit de analyse van een meteoriet. De roerige reizen van de deeltjes van de meteoriet wijzen erop dat het zo’n 4,6 miljard jaar geleden een dolle boel was in ons zonnestelsel: de deeltjes werden gevormd in de buurt van de zon, weggeslingerd naar een gebied waar zich nu de hoofdgordel bevindt en weer terug gegooid naar het hart van ons zonnestelsel.

De wetenschappers bestudeerden een meteoriet die in 1969 in Mexico neerstortte. In de meteoriet bevinden zich kleine en oeroude deeltjes: zogenoemde calcium-aluminiumrijke insluitsels (CAI’s).

Afstand
Door naar de samenstelling van deze deeltjes te kijken, kunnen wetenschappers vaststellen waar deze allemaal geweest zijn. En dat geeft ons in dit geval een uniek kijkje in het jonge leven van ons zonnestelsel. De deeltjes werden heen en weer geslingerd over enorme afstanden, zo is in het blad Science te lezen.

Planeten
Het onderzoek geeft wetenschappers een beter beeld van het prille begin van ons zonnestelsel en kan ook meer vertellen over het ontstaan van planeten. Er zijn heel veel modellen ontwikkeld die proberen te verklaren hoe planeten ontstaan. Nu kunnen die modellen ook getoetst worden: namelijk aan de reizen van de deeltjes.

WIST U DAT…

…ons zonnestelsel hele vreemde manen heeft? U vindt ze hier op een rij!

Flipperkast
En die reizen moeten nogal heftig zijn geweest. “Als je dit stofdeeltje zou zijn dan was je in de buurt van de zon (die zich toen nog aan het vormen was) ontstaan en daarna naar een gebied waar planeten zich vormen gereisd en vervolgens weer terug naar het binnenste gebied van het zonnestelsel,” vertelt onderzoeker Justin Simon. De deeltjes vlogen als balletjes door een flipperkast en gingen uiteindelijk deel uitmaken van een meteoriet.

Uit nader onderzoek moet blijken of er nog meer meteorieten met deeltjes met zo’n heftige jeugd zijn. Als dat het geval is, kan worden aangenomen dat de heftige reizen in die tijd normaal waren en kunnen de modellen waar nodig worden aangepast.

Bovenstaande foto laat (in kunstmatig toegevoegde kleuren) de rand van de CAI’s zien.