Er is lokaal te weinig voedsel voor de 900 rifhaaien die nabij Fakarava – een atol in Frans-Polynesië – leven. Gelukkig wordt ook hier thuisbezorgd.

Het is vanzelfsprekend: in een gebied moeten meer prooien dan roofdieren te vinden zijn, want anders delven de roofdieren het onderspit. Maar in een kanaal ten zuiden van Fakarava zijn er echt te weinig prooien voor de honderden haaien die hier leven en toch weten de haaien zich te redden. Hoe kan dat?

Tandbaarzen verzamelen zich. Afbeelding: Guillaume Funfrock.

Tandbaarzen verzamelen zich. Afbeelding: Guillaume Funfrock.

Tandbaarzen
De haaien hebben hun leven te danken aan tandbaarzen, zo schrijven onderzoekers in het blad Current Biology. Deze vissen haasten zich elk jaar in juni en juli – vanuit allerlei riffen – naar het kanaal om daar kuit te schuiten. De vissen bieden zichzelf in feite als een soort thuisbezorgde maaltijd op een presenteerblaadje aan de haaien aan.

Ongerept
Frans-Polynesië is bijzonder. In dit deel van de wereld is nooit met opzet op haaien gejaagd. Bovendien worden de haaien er al sinds 2006 beschermd. En nu blijkt dus dat zelfs in zo’n ongerept stukje natuur de voedselpiramide op zijn kop kan komen te staan. “Onze resultaten bevestigen dat haaien talrijk kunnen zijn in ongerepte afgelegen koraalriffen en lokaal zelfs in grotere getale kunnen voorkomen dan hun prooien.”

Het onderzoek heeft belangrijke implicaties voor de bescherming van haaien. Het suggereert namelijk dat het beschermen van haaien alleen niet voldoende is. We moeten ook de vissen die in het leefgebied van de haaien kuitschieten, beschermen.