Opgegraven materiaal zou onder andere pyroxeen en olivijn bevatten.

Begin januari streek de maanlander Chang’e 4 neer op het maanoppervlak. De lander bezette de Von Kármán-krater, in de Zuidpool-Aitken-bekken. Een bijzondere plek; want hoewel er meer maanmissies zijn ondernomen, is er nog nooit een missie geweest naar de achterzijde van de maan. Rover Yutu 2 die op de lander meereisde, struint op dit moment al enkele maanden in de omgeving rond. En nu onthult het team zijn eerste waarnemingen.

De Achterkant
De omlooptijd van de maan (de tijd die de maan nodig heeft om een rondje rond de aarde te voltooien) is gelijk aan de rotatietijd van de maan (de tijd die de maan nodig heeft om een rondje rond zijn as te draaien). Hierdoor kijken we vanaf de aarde continu tegen dezelfde zijde van de maan aan (de ‘voorkant’). De ‘achterkant’ kunnen we vanaf de aarde dus nooit zien. Pas in 1959, toen Luna 3 foto’s van de ‘achterkant’ van de maan maakte, kregen we een beeld bij de andere helft van onze natuurlijke satelliet.

Mantel
Dat de lander in de Von Kármán-krater neerdaalde, had een goede reden. Zo weten we op dit moment eigenlijk nog niets over de mantel van de maan. Waar zou deze bijvoorbeeld van gemaakt zijn? Om daar meer over te weten te komen, besloten Chinese onderzoekers een rover in de inslagkrater los te laten. Want dit zou volgens hen een goede plek zijn om op zoek te gaan naar antwoorden.


Rover Yutu 2. Deze foto werd genomen nadat de rover zijn eerste stapjes op de achterzijde van de maan zette. Afbeelding: CNSA

Inzicht
Rover Yutu 2 komt nu met zijn eerste waarnemingen op de proppen. En de bevindingen verschaffen misschien wel meer inzicht in de samenstelling van die geheimzinnige mantel van de maan. Uit de resultaten blijkt namelijk dat het materiaal uit de bodem van de krater anders is dan het gebruikelijke oppervlaktemateriaal dat op de maan is aangetroffen.

Samenstelling
Met behulp van onder andere Infraroodspectroscopie kwam Yutu 2 achter de samenstelling van de maanbodem. Zo stuitte de rover op pyroxeen met een laag calciumgehalte en het mineraal olivijn. Dit materiaal verschilt duidelijk met het typische oppervlaktemateriaal op de maan. En daarom zou het zomaar kunnen dat het materiaal afkomstig is uit het bovenste gedeelte van de maanmantel.

De onderzoekers hopen in de komende tijd meer over de maanmantel te weten te komen. Daarvoor is de aandacht voornamelijk gericht op inslagkraters. Het zou namelijk best kunnen dat bij gebeurtenissen die deze kraters vormden, stukjes van het binnenste van de maan omhoog zijn gekomen en nu over het oppervlak verspreid liggen. De oudste en de grootste krater is de Zuidpool-Aitken-bekken. We wachten dus gespannen af waar Yutu 2 nog meer mee komt aanzetten!