Hoewel de ruimtesteen te boek staat als ‘potentieel gevaarlijk’, is er geen reden voor paniek.

De ruimtesteen 2002 AJ129 zal op zondag 4 februari langs de aarde scheren en rond 22.30 uur (Nederlandse tijd) het dichtst bij de aarde staan. De afstand tussen onze planeet en de ruimtesteen bedraagt dan nog altijd 4,2 miljoen kilometer. Ter vergelijking: de maan is zo’n 384.400 kilometer van ons verwijderd. 2002 AJ129 zal dus altijd meer dan tien keer verder van ons verwijderd blijven dan onze natuurlijke satelliet. En daarmee vormt deze planetoïde geen enkele bedreiging voor de aarde, zo benadrukt NASA, die de planetoïde al zo’n veertien jaar monitort.

34 kilometer per seconde
2002 AJ129 werd in 2002 ontdekt. De exacte grootte is onbekend. Geschat wordt dat de ruimtesteen tussen de 500 en 1200 meter groot is. Op het moment dat deze planetoïde langs de aarde scheert, zal deze een opmerkelijk grote snelheid hebben van zo’n 34 kilometer per seconde. Daarmee beweegt deze sneller dan de meeste andere aardscheerders tijdens een scheervlucht langs onze planeet doen. Het is het resultaat van de bijzondere baan die deze planetoïde om de zon trekt en die deze heel dicht bij onze moederster in de buurt brengt (2002 AJ129 passeert de zon op een afstand van ‘slechts’ 18 miljoen kilometer).

Potentieel gevaarlijk
2002 AJ129 staat te boek als een PHA, dat staat voor Potential Hazardous Asteroid. Toch hoeven we op dit moment niet wakker te liggen van de ruimtesteen, zo benadrukt onderzoeker Paul Chodas nog eens. “We volgen deze planetoïde al meer dan 14 jaar en kennen zijn baan heel goed. Onze berekeningen wijzen erop dat er geen kans is – nul – dat de planetoïde 2002 AJ129 op 4 februari op de aarde botst of dat binnen de komende 100 jaar gaat doen.”

NASA zoekt sinds 1998 actief naar ruimtestenen die in de (verre) toekomst een gevaar kunnen vormen voor de aarde. Tot op heden zijn er meer dan tienduizend van die aardscheerders ontdekt en elk jaar komen er meer dan 1000 bij.

Het komt regelmatig voor dat ruimtestenen langs de aarde scheren. Soms volgen onderzoekers deze aardscheerders al jaren op de voet. En soms ontdekken ze deze op de valreep: enkele dagen voor of zelfs tijdens de scheervlucht. In beide scenario’s is het feit dat de ruimtestenen langs de aarde scheren, bijzonder handig. Het biedt onderzoekers namelijk de kans om de stenen nader te bestuderen en bijvoorbeeld hun vorm en omvang nauwkeuriger vast te stellen. En soms resulteren die waarnemingen in extra verrassingen. Zo scheerde er vorig jaar een planetoïde langs de aarde die – surprise! – twee maantjes bleek te bezitten.