Ze hielden hun onfortuinlijke soortgenoten mogelijk in leven door ze van zacht voedsel te voorzien.

Het leven van een sabeltandtijger ging niet altijd over rozen. De machtige vleeseters joegen doorgaans op grote prooien en liepen tijdens de jacht regelmatig verwondingen op. Ze braken een kaak of raakten tanden kwijt. Dergelijke verwondingen konden gemakkelijk uitmonden in dodelijke infecties. Maar onderzoekers hebben nu aanwijzingen gevonden dat gewonde sabeltandtijgers nog enige tijd na het oplopen van dergelijke verwondingen in leven bleven en soms zelfs compleet herstelden. Iets wat eigenlijk alleen mogelijk is als ze door soortgenoten werden verzorgd.

Tandglazuur
De onderzoekers bestudeerden het tandglazuur van sabeltandtijgers die duizenden jaren geleden leefden. Kleine beschadigingen in dat glazuur verraden wat de dieren precies aten. De onderzoekers vergeleken de tanden van gezonde sabeltandtijgers met die van gewonde sabeltandtijgers en kunnen op basis daarvan twee opvallende conclusies trekken. Eén: veel gewonde sabeltandtijgers vertonen sporen van langdurige infecties, maar ook sporen van genezing. Twee: de gewonde sabeltandtijgers gooiden hun dieet radicaal om en aten eigenlijk alleen nog zacht voedsel.

De gehavende onderkaak van een sabeltandtijger. Er is sprake van een enorm abces dat diep in de kaak zit en een enorme zwelling veroorzaakt. Afbeelding: Larisa DeSantis.

Zorg
“Het feit dat zij voedsel aten dat niet beschikbaar was voor hen, tenzij ze het van anderen kregen én dat ze langdurig met hun verwondingen leefden, suggereert dat ze door andere katten verzorgd werden,” aldus onderzoeker Larisa DeSantis. Ze wijst erop dat veel van de infecties die bij sabeltandtijgers zijn aangetroffen dodelijk zouden zijn geweest als de gewonde sabeltandtijgers geen deel uitmaakten van een sociale groep waarin dieren voor elkaar zorgden.

Het onderzoek onderschrijft het idee dat sabeltandtijgers sociale dieren waren. “Er is veel bewijs dat Smilodon (het geslacht waartoe de sabeltandtijgers behoren, red.) een sociaal en in troepen levend dier was,” aldus onderzoeker Christopher Shaw. “En dat wijst erop dat ze samen op jacht gingen en als groep aten. Dit onderzoek werpt een licht op een ander aspect van dat sociale gedrag en laat voor het eerst zien wat de opties en het etensgedrag van gewonde leden van de sociale groep waren.”