Slijmprikken zijn kaakloze zeevissen, die wel iets weg hebben van alen. Ze hebben smerige eetgewoontes. Wanneer een slijmprik een stervend of dood dier tegenkomt op de bodem van de oceaan, dan graaft hij zich een weg in het lichaam van het dier. Vervolgens eet hij het organisme op. Niet alleen met zijn mond, maar ook met zijn huid en kieuwen, zo blijkt uit nieuw onderzoek.

De huid en kieuwen van een slijmprik kunnen voedingsstoffen opnemen. In het lichaam van een dood dier is de concentratie van opgeloste voedingsstoffen zeer hoog, waardoor het een feest is voor een slijmprik.

Over slijmprikken
Slijmprikken zijn opmerkelijke wezens. Ze zijn de oudste nog levende verbinding met de allereerste gewervelden en leven al meer dan 550 miljoen jaar op aarde. De meeste slijmprikken kunnen niet zien. “Daarom hebben ze wimpers rondom hun mond, om zo de omgeving te verkennen”, legt onderzoeker Carol Bucking van de universiteit van Brits-Columbia uit. Ook opvallend: wanneer slijmprikken aangevallen worden, dan produceren ze erg veel slijm. Een volwassen slijmvis kan gemakkelijk 20 liter water in enkele minuten omzetten in een slijmerige massa.

Eetgedrag
Het bijzondere eetgedrag van slijmprikken is ook opvallend. Wetenschappers gebruikten weefsels van de huid en kieuwen van slijmprikken om te testen of het organisme via deze wegen voedingsstoffen kan opnemen. Uit het onderzoek blijkt dat de huid en kieuwen in staat zijn om aminozuren op te nemen. Des te meer voedingsstoffen er beschikbaar zijn, des te meer de huid en kieuwen opnemen. Toch gaat dit niet oneindig door. Op een gegeven moment wordt er een maximum bereikt, waarna een slijmprik niet meer voedingsstoffen kan opnemen.

Waarom?
Het is onbekend waarom slijmvissen over dit bijzondere vermogen beschikken. Waarschijnlijk helpt deze aanpassing slijmvissen om het maximale uit het minimale te halen. Het kan namelijk zijn dat er een lange tijd geen dood dier op de zeebodem ligt, waardoor een slijmvis keihard moet toeslaan als er een mogelijkheid is om te eten.