De ster heeft een heel andere samenstelling dan alle andere sterren in onze Melkweg.

Het is die bijzondere samenstelling die ervoor zorgde dat de ster J1124+4535 in het oog sprong. Onderzoekers detecteerden de ster in data verzameld door de Large Sky Area Multi-Object Fiber Spectroscopic Telescope (kortweg LAMOST). De ster bevat relatief weinig magnesium, maar opvallend veel europium. Nog niet eerder is in onze Melkweg een ster aangetroffen waarin deze twee elementen in deze verhoudingen voorkomen. Het wijst er sterk op dat J1124+4535 hier eigenlijk helemaal niet thuishoort.

Sterren ontstaan uit interstellaire gaswolken. De elementen die in zo’n wolk voorkomen, gaan – in ongeveer dezelfde verhoudingen – ook deel uitmaken van de sterren die uit deze gaswolken ontstaan. Het betekent dat sterren die in elkaars nabijheid ontstaan, ongeveer dezelfde chemische samenstelling hebben. Vandaar dat de afwijkende chemische samenstelling van J1124+4535 erop wijst dat deze op een andere plek dan de meeste sterren in onze Melkweg is ontstaan.

Dwergsterrenstelsel
Dat idee wordt verder onderschreven door het feit dat sterren met een samenstelling die lijkt op die van J1124+4535 eerder zijn aangetroffen in enkele dwergsterrenstelsels die rond onze Melkweg cirkelen. Het suggereert dat J1124+4535 oorspronkelijk deel uitmaakte van zo’n dwergsterrenstelsel. Dat stelsel zou door de Melkweg zijn geannexeerd, waarna J1124+4535 een nieuw onderkomen kreeg.


Eerdere studies
Dat er in onze Melkweg ‘vreemde’ sterren te vinden zijn, is niet nieuw. Al veel langer vermoeden wetenschappers dat onze Melkweg met verschillende (dwerg)sterrenstelsels is gefuseerd. En recent nog wees de Gaia-satelliet maar liefst 33.000 sterren aan die eigenlijk tot een ander sterrenstelsel behoorden, maar door een fusie deel uit zijn gaan maken van onze Melkweg.

Toekomst
Botsingen met andere (dwerg)sterrenstelsels is niet iets wat ons Melkwegstelsel louter in het verleden doormaakte. Ook in de toekomst zullen er nog ontmoetingen volgen. Bijvoorbeeld met het Andromedastelsel. Lang werd aangenomen dat het een frontale botsing zou worden, maar recent bleek – wederom uit data van de Gaia-satelliet – dat de twee elkaar over pakweg 4,5 miljard jaar zullen schampen.

Ook andere sterrenstelsels maken regelmatig (bijna-)botsingen en fusies mee. Het resulteert in verstoringen, groei én vuurwerk.