Vaststaat dat de oude Egyptenaren de familie als hoeksteen van de samenleving zagen. Trouwen was dan ook een logische stap voor de Egyptische bevolking: een stabiel gezin bracht goede volwassenen voort die de samenleving in stand konden houden.

De Egyptenaren trouwden dus wel degelijk. Maar vergeet de ambtenaar van de burgerlijke stand, de trouwjurk en de polonaise: duizenden jaren geleden gingen dingen gewoon iets anders. Het huwelijk was meer een soort contract. Een geregistreerd partnerschap.

Farao Toetanchamon en zijn vrouw

Verantwoordelijkheid
“Ook al hebben we geen teksten die het huwelijk noemen, officiële documenten laten duidelijk zien dat getrouwde mannen en vrouwen duidelijk gedefinieerde verantwoordelijkheden hadden,” vertelt

archeoloog Zahi Hawass.

Uitzet
Zo was duidelijk bepaald dat zowel de man als de vrouw een deel van de uitzet mee het huwelijk innam. Voor de vrouw betekende dat: huishoudelijke spullen, textiel en soms een ezel (het belangrijkste vervoermiddel van die tijd). De man bouwde het huis en voorzag zijn vrouw van juwelen en benodigde grondstoffen.

Contracten
In een contract werd vastgelegd wat van wie was. Deze contracten werden gesloten tussen de man en zijn schoonvader, de vrouw stond daar dus buiten. In een tweede contract werd bepaald waar de vrouw recht op had: hoeveel voedsel en kleding haar echtgenoot haar jaarlijks zou moeten schenken.

Ook voor een eventuele scheiding werden regels opgesteld. Zo had een vrouw recht op éénderde van de spullen. Ook haar eigendommen mocht ze houden. In eerste instantie mocht alleen de man het initiatief nemen om tot scheiding over te gaan, maar in de late periode (712 tot 332 voor Christus) had ook de vrouw het recht om een scheiding in gang te zetten. Redenen om tot een scheiding over te gaan waren: onvruchtbaarheid, misbruik, overspel of het willen trouwen met iemand anders. Als één van de partners het niet eens was met de scheiding kwam er een rechtszitting.