De eerste geprinte sla komt in een vorm die wellicht zelfs kinderen kan bekoren: gummibeertjes!

Het klinkt misschien een beetje gek: sla printen in de vorm van gummibeertjes. Maar dat is precies wat onderzoekers van de KU Leuven voor elkaar hebben gekregen. De groene gummibeertjes leven omdat ze zijn opgebouwd uit plantenweefsel. En hiermee strijkt de universiteit een wereldprimeur in 3D food printing binnen.

3D food printing

3D food printing is een opkomende technologie met een tal aan mogelijkheden. Zo kan de technologie bijvoorbeeld binnen de geneeskunde uitkomst bieden. Veel patiënten hebben bijvoorbeeld moeite met slikken. Door de levende plantencellen te printen, kan de structuur en de textuur van een maaltijd onder controle gehouden worden. Daarnaast is de presentatie aantrekkelijker dan gepureerd voedsel.

Consumptie
Hoe smakelijk ze er dan ook uit mogen zien, tot nu toe heeft niemand de beertjes nog kunnen proeven. “Ze zijn niet giftig, maar evenmin goedgekeurd voor consumptie,” zegt onderzoeker Valérie Vancauwenberghe die de techniek ontwikkelde. Niet dat dit voor de wetenschap veel uitmaakt. “Het punt is dat we een protocol hebben ontwikkeld om plantweefsel te printen,” legt ze uit. “Het gaat om de technologie, de beschrijving van de materialen, de optimale recepten en condities.”

Nabootsen
Het idee voor de beertjes ontstond met de vraag of de structuur van vruchten ook in het echt nagebootst kan worden, en niet alleen op de computer. “Inkt van chocolade, hummus en glazuur wordt al gebruikt in de voedselindustrie,” zegt Vancauwenberghe. “Printexperimenten met vlees zijn ook beschreven. Maar levende plantencellen zijn daarentegen nog nooit door iemand geprint.” Het resultaat is natuurlijk en artificieel tegelijkertijd. “De inkt bevat pectine en levende cellen die ik heb geïsoleerd uit sla,” vertelt Vancauwenberghe. “Maar ook honinggraatstructuren en blokjes zijn mogelijk, telkens met een verschillende textuur, luchtig of minder luchtig.”

Er is nog wel een weg te gaan om de sla te optimaliseren. Zo bevat echte sla 100 miljoen levende cellen per milliliter, terwijl het bij de geprinte sla gaat om 1 miljoen levende cellen per mililiter. “De hoeveelheid aanwezige cellen is nog niet groot genoeg, maar ze overleven de printkop,” zegt de onderzoeker. Toch kan al gesteld worden dat levende gummibeertjes uit het laboratorium nog maar het begin zijn. In de toekomst zou het bijvoorbeeld best kunnen dat iedereen zijn eigen voedsel print, met de exacte hoeveelheden aan voedingstoffen aangepast aan je eigen noden. “Samen met andere kenniscentra en geïnteresseerde bedrijven gaan we de techniek verder ontwikkelen,” besluit Vancauwenberge.