herrie

Smeltende gletsjers en ijsbergen maken de baaien van Alaska en Antarctica tot de meest lawaaiige plekken in de oceanen. Dat hebben onderzoekers ontdekt. Het lawaai daar is veel luider dan gedacht.

De onderzoekers trekken hun conclusie nadat ze naar drie baaien voeren waar gletsjers in het water glijden. Twee van deze baaien bevinden zich nabij Alaska. De derde baai maakt deel uit van Antarctica. Met behulp van microfoons maten ze het lawaai dat onder het wateroppervlak te horen was.

Lawaai
Uit het onderzoek blijkt dat bubbels afkomstig van smeltende gletsjers en hun ijsbergen voor een hoop lawaai zorgen in deze baaien. Het lawaai dat deze bubbels maakten, oversteeg het volume van alle andere geluiden die onder water te horen zijn (denk aan de bewegingen en communicatie van vissen, het lawaai van schepen, enzovoort).

Bubbels
Het meeste lawaai werd – zoals gezegd – veroorzaakt door luchtbubbels (zie het filmpje hieronder, gemaakt in het laboratorium). Die luchtbubbels zitten in het ijs en ontsnappen wanneer het ijs smelt. Zodra ze loskomen van het ijs klappen ze en dat veroorzaakt geluid.

Zeehonden
De grote vraag is nu: hoe beïnvloedt dit lawaai de dieren in de omgeving? De onderzoekers vermoeden dat sommige dieren handig gebruik maken van het lawaai. Zo gebruiken zeehonden – die in de baaien hun jongen ter wereld brengen – het lawaai mogelijk om zichzelf te verbergen voor orka’s die hun prooi lokaliseren door te luisteren. Wanneer de gletsjers zich terugtrekken, kunnen zeehonden mogelijk geen gebruik meer maken van deze ‘akoestische camouflage’. Het kan wellicht verklaren waarom het aantal zeehonden in baaien waar gletsjers zich terugtrekken, terugloopt.

De onderzoekers blijven het lawaai in de baaien van Alaska en Antarctica monitoren. Zo willen ze achterhalen welke invloed het lawaai op het ecosysteem hier heeft. Tevens willen ze vaststellen of het mogelijk is om het smelten van gletsjers te meten en voorspellen door alleen maar te luisteren.