Luid krijsen, zachtjes huilen of voortdurend snikken. Een baby kan op talloze manieren laten merken dat er iets mis is. Maar wat betekenen die emoties nu precies? Ouders hoeven er binnenkort niet meer naar te raden, want de emotiedetector voor baby’s wordt dankzij Japans onderzoek wellicht werkelijkheid.

De ontwikkelde computer analyseert de emotie van de baby en concludeert vervolgens of het kindje pijn of hanger heeft of gewoon eens iets anders wil. Japanse onderzoekers bouwen met de emotiedetector verder op het werk van professor Mitsuo Nagamachi. Hij ontwierp in 1970 een methode die bedoeld was om gevoelens en emoties te meten. Natuurlijk is het vertalen van emoties nog wel even iets heel anders. Het grootste probleem is dat de baby niet kan aangeven of de onderzoekers met hun vertaling op het juiste spoor zitten.

Om ervoor te zorgen dat er geen miscommunicaties kunnen ontstaan, maakten de onderzoekers op basis van de frequentie en het volume onderscheid tussen verschillende huilbuien. Vervolgens koppelden ze deze huilbuien met behulp van de ouders aan de emotionele staat waarin het kind was.

In de eerste proeven maakten de onderzoekers op basis van deze analyse met succes onderscheid tussen een gewone huilbui en een huilbui die voortkwam uit pijn. Hun vertaling was in alle gevallen correct.

Het is niet mogelijk om met het apparaatje alle emoties te onderscheiden. Alleen verdriet dat zich met geluid uit kan door de emotiedetector worden opgevangen.

Wellicht wordt het apparaatje in de toekomst als applicatie op de mobiele telefoon aangeboden zodat ouders en verzorgers beter kunnen beslissen wat ze moeten doen als een baby huilt.