witte tijger

Eén enkele verandering in een pigment-gen. Meer is er niet voor nodig om tijgers een spectaculaire witte vacht te bezorgen. Dat hebben wetenschappers ontdekt.

Ze zijn prachtig: witte tijgers. Maar lang wisten we niet hoe de dieren aan hun witte vacht komen en zich zo fantastisch onderscheiden van hun oranje soortgenoten. Wetenschappers hebben nu echter ontdekt hoe de witte tijger aan die vacht komt, zo meldt het blad Current Biology.

Zwarte strepen
De onderzoekers brachten het genoom van zestien witte en oranje tijgers in kaart. Ze ontdekten zo dat het gen SLC45A2 van invloed is op de kleur van de tijgervacht. De variant van het SLC45A2-gen dat in witte tijgers is aangetroffen blijkt het samengaan van rode en gele pigmenten tegen te gaan, maar geen effect te hebben op zwart pigment. Dat verklaart waarom witte tijgers overduidelijke zwarte strepen hebben.

Hert

Witte tijgers jagen onder meer graag op herten. En met succes. Het is dan ook niet ondenkbaar dat herten kleurenblind zijn en daardoor de toch opvallende verschijning van de witte tijger niet altijd aan zien komen.

In de dierentuin
Witte tijgers leefden lang in het wild, in India. Maar tegenwoordig zijn witte tijgers alleen in gevangenschap te bewonderen: het laatste wilde exemplaar werd in 1958 doodgeschoten. De meeste witte tijgers die door toedoen van jagers de dood vonden, waren volwassen exemplaren. Dat is best opvallend: een witte vacht in een kleurrijk landschap is voor veel dieren een nadeel, omdat het ze goed zichtbaar en dus kwetsbaar maakt. Maar voor de witte tijger lijkt dat niet op te gaan: het feit dat jonge tijgers uitgroeiden tot volwassen exemplaren wijst erop dat de witte tijger zeer goed aangepast was aan zijn situatie.

Maar van de jagers kon de witte tijger het toch niet winnen en vandaar dat deze nu alleen nog in dierentuinen te vinden is. Maar wetenschappers weigeren zich daarbij neer te leggen. Ze pleiten in eerste instantie voor het behoud van witte tijgers in dierentuinen, maar fantaseren ook al over het uitzetten van witte tijgers. Daarvoor zijn fokprogramma’s nodig en dit nieuwe onderzoek kan daarbij helpen.