nanosatelliet

Een Italiaanse wetenschapper heeft een enthousiasmerend plan opgesteld om planetoïde Cruithne – ook wel aangeduid als ‘de tweede maan van de aarde’ – te bestuderen. Hij wil piepkleine satellietjes naar de planetoïde sturen.

Dat is te lezen in het blad Advances in Space Research. In zijn paper toont Pierpaolo Pergola, van de universiteit van Pisa, aan dat een missie naar Cruithne niet alleen technologisch, maar ook economisch mogelijk is. Zolang we het maar slim aanpakken.

Slim
Maar wat is een slimme aanpak? Ook daar heeft Pergola vanzelfsprekend over nagedacht. Hij stelt voor om twee nano-satellieten naar de planetoïde te sturen. De twee kleine satellieten kunnen in één ruimtevaartuig vervoerd worden. Dat ruimtevaartuig wil Pergola uitrusten met zonnepanelen. Met die zonnepanelen kan het zelf de energie opwekken die nodig is om plasma met een zeer hoge temperatuur te produceren en te versnellen. Door de plasma uit te stoten, duwt het ruimtevaartuig zichzelf voort. Het grote voordeel van deze manier van aandrijving is dat er relatief weinig brandstof nodig is en dat drukt ook weer de kosten.

WIST U DAT…

320 dagen
Volgens Pergola zou het ruimtevaartuig – dat niet meer dan 100 kilo hoeft te wegen – ongeveer 320 dagen nodig hebben om bij Cruithne te arriveren. Eenmaal daar aangekomen, kunnen de satellieten uit het ruimtevaartuig worden gezet. Het ruimtevaartuig blijft in de buurt: het stuurt de gegevens die de nano-satellieten verzamelen door naar de aarde.

Op papier klinkt het allemaal prima, maar voordat het allemaal werkelijkheid wordt, is nog meer onderzoek nodig. Toch is dit ‘proof of concept‘ wel heel interessant. Zeker omdat het verlangen om planetoïden van dichtbij te bestuderen, naarmate de technologie voor zo’n missie zich verder ontwikkelt, alleen maar groeit. Planetoïden zijn interessant, omdat ze in de vele miljoenen jaren dat ze bestaan amper veranderd zijn en ons dus veel meer kunnen vertellen over de tijd waarin ons zonnestelsel ontstond.