De verzorging van dementerende verpleeghuispatienten gaat vaak routinematig, terwijl dit eigenlijk niet moet. Promovendus Madeleine Timmermann van de Universiteit van Tilburg deed onderzoek naar mensen met dementie in professionele verpleeghuizen en concludeert dat er meer naar de mens moet worden gekeken.

Dementerende mensen uiten zich vaak moeilijk, waardoor voor concrete klachten of wensen weinig ruimte is. Timmermanns laat zien dat dementerenden wel degelijk hun gevoelens uiten in woorden als ‘au’, ‘kou’ en ‘help’. Zo kunnen verpleegkundigen tijdens het wassen veel ongenoegen bij dementerenden wegnemen door voorverwarmde handdoeken te gebruiken.

Timmermann beweert dat het goed is als zorgverleners af en toe afstand nemen van de zorgbehoevende. Dan kan de routine makkelijker doorbroken worden. De kunst is om oog te hebben voor individuele noden van de patiënten. De dementerende moet als een waardig mens gezien blijven worden.

En laat nou juist het laatste moeilijk zijn in de huidige maatschappij. Veel Nederlanders lijken dementie erger te vinden dan doodgaan. Het verlies van autonomie over het eigen leven en eigen gedachten is voor sommige mensen de ergste nachtmerrie. Toch kunnen we ons, ook met het oog op de vergrijzing, afvragen of er niet een meer genuanceerd beeld van dementie mogelijk is. Timmermann geeft voorbeelden uit de literatuur, zoals Bernlefs Hersenschimmen, maar ook uit de jeugdliteratuur.