Brein kan extreme verleiding ook niet weerstaan

Geschreven op 27 oktober 2011 om 13:07 uur door Caroline Hoek 19

In extreem verleidelijke situaties kan ons anders zo rationele brein de verleiding ook niet weerstaan, zo blijkt.

In een verleidelijke situatie lijkt het soms alsof we twee stemmetjes in ons hoofd hebben. De stem van de verleiding en de stem van ons gezond verstand dat stelt dat we het niet moeten doen. Vandaar dat veel mensen in het geval van een verleidelijke situatie ook veel gaan nadenken om te voorkomen dat ze zich over laten halen. Een slecht idee, zo blijkt nu uit onderzoek. De verleiding speelt namelijk ook met ons brein.

Experiment
De onderzoekers baseren die conclusie op een aantal experimenten. Bijvoorbeeld een experiment met rokers. De helft van de rokers mocht nog een sigaretje doen voor het experiment startte, de rest mocht drie uur lang niet roken. Vervolgens moesten beide groepen aangeven hoe fijn het was om te roken. Tijdens de tweede fase van dit experiment kregen de proefpersonen een keuze: nu roken of over 40 minuten en dan drie euro verdienen. De rokers die kort voor het experiment nog gerookt hadden, bleken vaker voor de beloning te gaan. De onderzoekers vroegen de proefpersonen nogmaals hoe fijn het was om te roken. De mensen die het roken hadden uitgesteld beoordeelden sigaretten nu minder goed dan in de eerste fase van het onderzoek. En de mensen die niet voor de beloning gingen, beoordeelden de sigaretten nu opeens als lekkerder.

WIST U DAT?

…stoppen met roken gemakkelijker wordt met behulp van bemoedigende sms’jes? Dan kunnen rokers de verleiding beter weerstaan.

Goedpraten
De mensen die voor de beloning gingen, praatten die keuze voor zichzelf goed door te denken dat sigaretten toch helemaal niet zo lekker zijn. De mensen die de verleiding niet konden weerstaan, praatten dat goed door te stellen dat sigaretten heel lekker zijn. Het onderzoek bewijst dat het brein niet zo objectief is als sommige mensen denken. Of het brein standvastig is of zich mee laat slepen, is afhankelijk van hoe behoeftig we zijn. Bij extreme lekkere trek of extreme zin in een sigaret kan ook ons brein ons blijkbaar niet redden.

“Als wij denken aan de strijd tussen ratio en passie dan hebben we de neiging om te denken dat cognitie onze belangen op lange termijn dient en passie uit is op directe bevrediging,” vertelt onderzoeker Loran Nordgren. “De engel op de ene schouder en de duivel op de andere. We denken ook dat onze gedachten – de engel – wanneer we opgewonden of hongerig zijn, goed hun werk doen, maar dat we toch toegeven aan de verleiding: de duivel. Maar dat klopt niet. Ja, behoefte of verlangen bevordert impulsiviteit, maar het verstoort ook de cognitieve processen die ons moeten helpen om dat gedrag te voorkomen.” In andere woorden: als het er echt op aankomt, hoeven we niet op ons brein te rekenen. “Je hebt dan twee duivels op je schouders.”

Print dit artikel

PDF

Foutje in de tekst gevonden? Meld het ons!

Bronmateriaal:
"Want to resist temptation? A new study suggests thinking might not always help you" - Eurekalert.org
De foto bovenaan dit artikel is gemaakt door Steffen Zahn (cc via Flickr.com).

http://twitter.com/kinderfilosoof hadewych simonis

Je kunt je brein trainen gerbuik te blijven maken van zijn grootste kracht: visualiseren (ofwel: denken – met gebruikmaking van al je zintuiglijke verwerkingsmogelijkheden). Je kunt niet alléén denken, of alléén voelen, of alléén doen. Door te denken, en te voelen en te gronden (gebruik maken van je lijfkracht), doe je op het moment dat de roomsoes voor je neus staat datgene wat je echt wilt doen.
#denkjegrondig deKinderfilosoof.nl
http://twitter.com/kinderfilosoof hadewych simonis

Je kunt je brein trainen gerbuik te blijven maken van zijn grootste kracht: visualiseren (ofwel: denken – met gebruikmaking van al je zintuiglijke verwerkingsmogelijkheden). Je kunt niet alléén denken, of alléén voelen, of alléén doen. Door te denken, en te voelen en te gronden (gebruik maken van je lijfkracht), doe je op het moment dat de roomsoes voor je neus staat datgene wat je echt wilt doen.
#denkjegrondig deKinderfilosoof.nl
Panta Rhei

Niet je brein kiest. Dat doe je zelf. Dat uit zich dan in een reactie in het brein. Anders zou je zelf niets in te brengen hebben. Je Bent Niet je brein! Je gebruikt het, je stuurt het aan met je bewustzijn. Eh ja, dat is nog niet zichtbaar te maken voor metertjes….dus bestaat het niet……..of??

sytze

oke, welk deel van jou lichaam ben jij volgens jou. als niet je brein beslissingen maakt maar een ander deel van je lichaam welk deel is dit dan? ik denk dat degene die je bent gewoon een hersenspinsel is in je hoofd en dat er geen echte ik bestaat maar als er iets gedefinieerd kan worden als een ik dan denk ik dat dat toch echt je brein is
Bart jefferson

Juist,ik zou het zelf niet beter kunnen zeggen.Je hebt het denken(het onechte)en jezelf(het echte).Zet het denken stil en zie de realiteit(het echte).

Panta Rhei

Dag Sytse, ik ben niet een deel van mijn lichaam. Mijn lichaam is mijn voertuig waar ik momenteel een deel van mijn bewustzijn heb geconcentreerd. Waar was jij voor je geboren was??

White Smoke

Toen was hij nergens. Net als wij allemaal. Er is niks anders dan wat we al weten. Er is geen hemel. Geen hel. Geen goden. Niks. Alleen meer heelal, meer sterren en meer planeten. Leven is per toeval ontstaan. Er is niet meer dan dat wat we kunnen zien. En maak je zelf alsjeblieft niet wijs dat er wel meer is “omdat er wel iets moet zijn”. Geef jezelf geen valse hoop.

wielertoerist

Durf jij ook beweren dat er niet meer dimensies bestaan dan diegenen die we met onze zintuigen kunnen waarnemen? Zo ja, dan laat ik je bij je mening.
Ph

Wij mensen zien enkel en alleen het visueel licht, licht dat op ons netvlies word gebrand, achterin ons hoofd word dat licht omgezet in beelden.

Nu komt het, infrarood licht zien wij mensen niet, gamma straling zien wij niet, beta straling zien we niet, alfa straling zien we niet en zo zijn er nog vele dingen die er zijn die we thans niet zien.

Dus mensen die beweren dat er niets anders is omdat we het niet visueel kunnen waarnemen, zijn fout.
Er is veel meer dan het gene we visueel kunnen zien, het betekend niet omdat we iets niet kunnen zien dat het er niet is of dat het niet bestaat.
Ph

Wij mensen zien enkel en alleen het visueel licht, licht dat op ons netvlies word gebrand, achterin ons hoofd word dat licht omgezet in beelden.

Nu komt het, infrarood licht zien wij mensen niet, gamma straling zien wij niet, beta straling zien we niet, alfa straling zien we niet en zo zijn er nog vele dingen die er zijn die we thans niet zien.

Dus mensen die beweren dat er niets anders is omdat we het niet visueel kunnen waarnemen, zijn fout.
Er is veel meer dan het gene we visueel kunnen zien, het betekend niet omdat we iets niet kunnen zien dat het er niet is of dat het niet bestaat.

hersencel

Sorry Panta, maar het is toch wel goed vastgesteld dat we toch echt denken, voelen en beslissen met onze hersenen.
Voor je mijn geboorte was ik in de baarmoeder van mijn moeder, en daarvoor bestond in helemaal niet.

Kijk maar eens wat er met iemand zijn persoonlijkheid gebeurt als er schade optreedt in de hersenen. Toch vrij duidelijk dat de hersenen als product de persoonlijkheid hebben met alles er op en er aan.

moerstaal

Zo simpel kan je dat niet stellen.
Het fenomeen van het “zijn” is nog steeds niet verklaard.
Zie ook mijn andere bijdrage verderop.
Je hersenen zijn een schakel en filter tussen het bewustzijn en de fysieke realiteit met daarbij nog een geheugen. Dit maakt dat wij de ruimtelijke dimensie en de tijd ervaren. Maar het tijdloze “zijn” op zich kan best een paradoxale situatie zijn waarin je een stukje bent van een groter geheel. Het paradoxale ligt erin dat je je alleen bewust bent van jouw afgebakende deel namelijk het perspectief vanuit jouw hersenen. Wie weet was je voor je geboorte al onlosmakelijk onderdeel van het alles. Of wat ook kan is dat je altijd ergens leeft in ontelbare multiversums of je popt zomaar weer ergens over triljoenen jaren ergens op. Het feit dat je er nu bent impliceert eigenlijk dat je al had kunnen zijn en dus bent. Immers tijd bestaat niet… Maar goed dit was zomaar een spontane gedachte, zeker weten doe ik het niet.

White Smoke

@52be6c780e975c3f775fa6f89ec9571a:disqus
Ja dat durf ik. Al zou ik dan hoogst waarschijnlijk liegen. Ik denk dat er mogelijk wel meer “dimensies” bestaan, maar dat zullen dan dimensies zijn die verklaringen kunnen geven aan natuurlijke fenomenen. Dus niet een dimensie waarin zogenaamd leven kan bestaan.
White Smoke

@52be6c780e975c3f775fa6f89ec9571a:disqus
Ja dat durf ik. Al zou ik dan hoogst waarschijnlijk liegen. Ik denk dat er mogelijk wel meer “dimensies” bestaan, maar dat zullen dan dimensies zijn die verklaringen kunnen geven aan natuurlijke fenomenen. Dus niet een dimensie waarin zogenaamd leven kan bestaan.
White Smoke

@d6294125bf9a2850237eb6fafb56491a:disqus
Ooh dus ik ben “fout”. Natuurlijk is er meer dan we kunnen zien. Echter zijn de voorbeelden die jij noemt wel erg slecht. Als we iets niet kunnen zien bewijst dat inderdaad niet dat het er niet is… Maar die voorbeelden met straling gaan om dingen die we wel degelijk zichtbaar kunnen maken (kunnen meten). Overigens wil ik nog even kwijt dat ALLES relatief is. Dus ook “fout”. Of het bestaan van fenomenen.
White Smoke

@d6294125bf9a2850237eb6fafb56491a:disqus
Ooh dus ik ben “fout”. Natuurlijk is er meer dan we kunnen zien. Echter zijn de voorbeelden die jij noemt wel erg slecht. Als we iets niet kunnen zien bewijst dat inderdaad niet dat het er niet is… Maar die voorbeelden met straling gaan om dingen die we wel degelijk zichtbaar kunnen maken (kunnen meten). Overigens wil ik nog even kwijt dat ALLES relatief is. Dus ook “fout”. Of het bestaan van fenomenen.
moerstaal

Eigenlijk hoort de discussie ergens anders thuis…
Het begint aardig filosofisch te worden en de groten op dit terrein zijn er nog steeds niet uit.
Dat komt omdat je aan de basis komt van het alles, namelijk je eigen waarneming en bewustwording hiervan (qualia). En wat is bewustzijn dan wel?

Ik vind de split brain theorie wel aardig. Als je daarop doorredeneert kan je stellen dat je een afsplitsing bent van een groter bewustzijn of een samenraapsel van een heleboel bewuste onderdeeltjes welke zich als één bewustzijn manifesteren.
Probleem is ook dat je onderdeel bent van wat je waarneemt en dus intrinsiek verbonden bent met het object van waarneming. Geen waarneming zonder waarnemer en beiden zijn uniek. Was het heelal er al voor de eerste waarnemer?
Je logica zegt van wel maar mogelijk is de werkelijkheid nog veel bizarder dan wij denken.

Wat ik al decennia voel bij dit soort vraagstukken is dat we net een hond zijn die achter zijn staart aanrent. Je kan er net niet echt bij. Alsof je met je zoektocht, de waarneming en uiteindelijke vaststelling van een feit de omgeving al hebt veranderd en dus nooit meer bij het originele object kan komen. Het is door die waarneming al veranderd en dus is wat je ziet het resultaat van die waarneming (en alles daaromheen).

Last but not least zijn ruimte en tijd allereerst een psychische realiteit. Ik neig ernaar na al mijn zelf onderzoek om dit als zodanig te erkennen.
Vergeet de ruime en tijd, de werkelijkheid ligt buiten ons kenvermogen. Wij zijn maar slimme apen. Mogelijk dat AI wel dichterbij de bouwstenen van de werkelijkheid kan komen.
Wat ik wil vertellen met dit hele betoog is dat je wel kan denken het allemaal te begrijpen maar wij kunnen het niet grijpen, misschien wel intuïtief aanvoelen… En ook als wij het uiteindelijk begrijpen kunnen we er nog steeds niet bij.
moerstaal

Eigenlijk hoort de discussie ergens anders thuis…
Het begint aardig filosofisch te worden en de groten op dit terrein zijn er nog steeds niet uit.
Dat komt omdat je aan de basis komt van het alles, namelijk je eigen waarneming en bewustwording hiervan (qualia). En wat is bewustzijn dan wel?

Ik vind de split brain theorie wel aardig. Als je daarop doorredeneert kan je stellen dat je een afsplitsing bent van een groter bewustzijn of een samenraapsel van een heleboel bewuste onderdeeltjes welke zich als één bewustzijn manifesteren.
Probleem is ook dat je onderdeel bent van wat je waarneemt en dus intrinsiek verbonden bent met het object van waarneming. Geen waarneming zonder waarnemer en beiden zijn uniek. Was het heelal er al voor de eerste waarnemer?
Je logica zegt van wel maar mogelijk is de werkelijkheid nog veel bizarder dan wij denken.

Wat ik al decennia voel bij dit soort vraagstukken is dat we net een hond zijn die achter zijn staart aanrent. Je kan er net niet echt bij. Alsof je met je zoektocht, de waarneming en uiteindelijke vaststelling van een feit de omgeving al hebt veranderd en dus nooit meer bij het originele object kan komen. Het is door die waarneming al veranderd en dus is wat je ziet het resultaat van die waarneming (en alles daaromheen).

Last but not least zijn ruimte en tijd allereerst een psychische realiteit. Ik neig ernaar na al mijn zelf onderzoek om dit als zodanig te erkennen.
Vergeet de ruime en tijd, de werkelijkheid ligt buiten ons kenvermogen. Wij zijn maar slimme apen. Mogelijk dat AI wel dichterbij de bouwstenen van de werkelijkheid kan komen.
Wat ik wil vertellen met dit hele betoog is dat je wel kan denken het allemaal te begrijpen maar wij kunnen het niet grijpen, misschien wel intuïtief aanvoelen… En ook als wij het uiteindelijk begrijpen kunnen we er nog steeds niet bij.
moerstaal

Eigenlijk hoort de discussie ergens anders thuis…
Het begint aardig filosofisch te worden en de groten op dit terrein zijn er nog steeds niet uit.
Dat komt omdat je aan de basis komt van het alles, namelijk je eigen waarneming en bewustwording hiervan (qualia). En wat is bewustzijn dan wel?

Ik vind de split brain theorie wel aardig. Als je daarop doorredeneert kan je stellen dat je een afsplitsing bent van een groter bewustzijn of een samenraapsel van een heleboel bewuste onderdeeltjes welke zich als één bewustzijn manifesteren.
Probleem is ook dat je onderdeel bent van wat je waarneemt en dus intrinsiek verbonden bent met het object van waarneming. Geen waarneming zonder waarnemer en beiden zijn uniek. Was het heelal er al voor de eerste waarnemer?
Je logica zegt van wel maar mogelijk is de werkelijkheid nog veel bizarder dan wij denken.

Wat ik al decennia voel bij dit soort vraagstukken is dat we net een hond zijn die achter zijn staart aanrent. Je kan er net niet echt bij. Alsof je met je zoektocht, de waarneming en uiteindelijke vaststelling van een feit de omgeving al hebt veranderd en dus nooit meer bij het originele object kan komen. Het is door die waarneming al veranderd en dus is wat je ziet het resultaat van die waarneming (en alles daaromheen).

Last but not least zijn ruimte en tijd allereerst een psychische realiteit. Ik neig ernaar na al mijn zelf onderzoek om dit als zodanig te erkennen.
Vergeet de ruime en tijd, de werkelijkheid ligt buiten ons kenvermogen. Wij zijn maar slimme apen. Mogelijk dat AI wel dichterbij de bouwstenen van de werkelijkheid kan komen.
Wat ik wil vertellen met dit hele betoog is dat je wel kan denken het allemaal te begrijpen maar wij kunnen het niet grijpen, misschien wel intuïtief aanvoelen… En ook als wij het uiteindelijk begrijpen kunnen we er nog steeds niet bij.

Brein kan extreme verleiding ook niet weerstaan

Populaire artikelen

Nu op Twitter