Ooit had onze planeet niet één, maar twee manen en een botsing zorgde ervoor dat de twee één werden. Dat stellen onderzoekers.

De achterkant van de maan (dat wil zeggen: de kant die van de aarde is afgewend) ziet er heel anders uit dan de voorkant. Wetenschappers komen nu met een theorie die die grote verschillen verklaart.

Botsing
De aarde was zich nog aan het ontwikkelen toen een object ter grootte van Mars op onze planeet botste. Bij de botsing ontstond onze maan en een tweede, Trojaanse maan. De tweede maan was veel kleiner dan de huidige maan: ongeveer 1/30 van de bol die nu aan de hemel staat.

WIST U DAT…

…China heel snel naar de maan wil?

Zwaartekracht
Gedurende tientallen miljoenen jaren was er niets aan de hand en zouden de twee manen heel vredig naast elkaar gestaan hebben. Maar ondertussen saboteerde de zwaartekracht van de aarde dat vredige bestaan. Beide manen bewogen langzaamaan van de aarde weg en vielen ten prooi aan de zwaartekracht van de zon. En dan gaat het mis: het kleine maantje raakt op drift.

Nog een botsing
Een botsing kan niet uitblijven. Bij de botsing wordt de kleine maan totaal vernietigd en bedekken de restanten ervan ongeveer de helft van de grotere maan. Tegenwoordig noemen we dat deel van de maan de ‘achterkant’.

Vier manen
Het is een theorie die prachtig klinkt. Maar of het ook echt gebeurd is? De onderzoekers achten de kans vrij groot: computersimulaties maken het aannemelijk. Bovendien hebben veel planeten meerdere manen – Pluto heeft er zelfs vier – dus waarom onze planeet niet?

Nader onderzoek – onder meer door satellieten nabij de maan – moet uitwijzen of de wetenschappers het bij het juiste eind hebben.