kat

Kattenliefhebbers, opgelet! De muziek die jij zo mooi vindt, daar vindt jouw kat dus helemaal niets aan, zo blijkt. Katten negeren ‘onze’ muziek, maar reageren sterk op muziek die speciaal voor ze geschreven is.

Dat schrijven onderzoekers in het blad Applied Animal Behaviour Science. Ze baseren zich op een onderzoek onder 47 katten. De onderzoekers bezochten de katten thuis en lieten ze vier muziekstukken horen. Twee klassieke muziekstukken en twee muziekstukken die speciaal voor de katten waren gecomponeerd. Wat moet je precies onder dat laatste verstaan? Onderzoeker Charles Snowdon legt uit: “We repliceren niet de geluiden die katten maken. We proberen muziek te creëren met een toonhoogte en tempo dat katten aanspreekt.” Katten communiceren bijvoorbeeld een octaaf hoger dan mensen, dus heeft de kattenmuziek (beluister hier een voorbeeldje) een hogere toonhoogte. Voor het ritme van de muziek lieten de onderzoekers zich inspireren door ritmes die katten kennen. Bijvoorbeeld het tempo waarmee ze spinnen.

Positiever
Uit het onderzoek blijkt dat katten een stuk positiever tegenover muziek stonden wanneer deze speciaal voor ze was gecomponeerd. Ze liepen vaker naar de speakers toe en wreven tegen de speakers aan.

Meer weten…
…over de onderzoeken die tot op heden naar dieren en hun kijk op muziek zijn uitgevoerd? Klik hier!

Tamarin
Het is niet voor het eerst dat onderzoekers onderzoek doen naar hoe dieren tegenover muziek staan. In 2009 deden ze datzelfde met de tamarin (een klauwaapje). Dit aapje bleek emotioneel te reageren op muziek die speciaal voor hem was gecomponeerd. Onderzoekers concludeerden toen dat de kenmerken die in menselijke muziek emoties oproepen en communiceren – denk aan toonhoogte, tempo en toonkleur – dat waarschijnlijk ook deden onder andere soorten.

Tegenstrijdige resultaten
De resultaten van onderzoeken naar (voor mensen gemaakte) muziek en dieren zijn echter niet eenduidig. Zo zijn er zelfs studies die suggereren dat dieren muziek helemaal niet kunnen waarderen. Volgens Snowdon is dat gebrek aan eenduidigheid op meerdere manieren te verklaren. Een eerste probleem is de frequentie. Zo is uit onderzoek onder ratten gebleken dat deze muziek op frequenties onder de 4000 hertz negeren. Heel concreet betekent dat dat de meeste voor mensen gemaakte muziek voor ratten irrelevant is. Een tweede misconceptie is dat alle klassieke muziek kalmerend werkt, terwijl het in werkelijkheid ook gevoelens van angst of woede kan oproepen. Beide factoren leiden tot tegenstrijdige onderzoeksresultaten. “Want dieren horen de muziek niet of het is in hun optiek geen muziek.”

Al met al moet Snowdon concluderen dat we eigenlijk nog veel te weinig weten over dieren en hun kijk op muziek. Met dit onderzoek – en vooral de gebruikte onderzoeksmethode – hoopt Snowdon daar verandering in te brengen en meer inzicht te geven in het effect dat muziek op dieren heeft.