Het krabje houdt in beide scharen een zee-anemoon vast en verkrijgt deze anemonen door diefstal en klonen.

Tot die conclusie komen onderzoekers in het blad PeerJ nadat ze krabben uit het geslacht Lybia bestudeerden. De krabben in kwestie houden in beide scharen een zee-anemoon vast en onderzoekers vroegen zich af hoe deze krabben nu precies aan hun accessoires kwamen..

Alicia
Dus verzamelden de onderzoekers in de ondiepe wateren van de Rode Zee meer dan 100 van deze kleine krabbetjes. Elke krab die ze wisten te vangen, hield twee zee-anemonen vast. Onderzoek wees uit dat deze anemonen behoorden tot het geslacht Alicia en waarschijnlijk zelfs tot een nieuwe soort gerekend konden worden. Maar – en nu wordt het bijzonder – ondanks dat de onderzoekers grondig zochten, slaagden ze er niet in om de zee-anemonen in het wild – en dus niet in de klauwen van de krabben – terug te vinden. Maar als de onderzoekers de zee-anemonen al niet konden vinden, hoe kwamen al die krabben dan aan voldoende zee-anemonen om beide klauwen mee te vullen?

Afgepakt
De onderzoekers zetten een experiment op waarin ze – heel gemeen – de zee-anemoon van een krab afpakten. De krab bleek daarop de overgebleven zee-anemoon in tweeën te trekken. En die twee fragmenten hebben slechts enkele dagen nodig voor regeneratie die resulteert in twee complete en identieke zee-anemonen (klonen).

Op het eerste plaatje zie je dat de krab in één van zijn klauwen een zee-anemoon houdt. Deze pakt hij vervolgens met beide klauwen vast om daarna uit elkaar te trekken (plaatje D). Dit hele proces duurde meer dan een uur. Afbeelding: Yisrael Schnytzer.

Ruzie
De onderzoekers zetten nog een experiment op. Dit keer zetten ze een krab met twee zee-anemonen in zijn klauwen in een aquarium met een krab die geen zee-anemonen had. De krabben gingen daarop met elkaar in gevecht. Meestal slaagde de krab zonder zee-anemoon erin om een zee-anemoon van de rijker bedeelde krab te stelen. Vervolgens trokken beide krabben de ene zee-anemoon die ze bezaten in tweeën en een paar dagen later hadden ze elk weer een paar.

Daarop besloten de onderzoekers de zee-anemonen van de krabben die ze gevangen hadden, te bestuderen. En elke krab bleek twee klonen vast te houden. Het suggereert dat wat in het laboratorium gebeurde ook in het wild veelvuldig voorkwam. En dat is best uniek, zo stellen de onderzoekers. Het ene dier dwingt het andere tot aseksuele voortplanting. Keerzijde van de medaille is dat de krab zo wel de genetische diversiteit van de zee-anemonen ondermijnt.