De missie van Hayabusa2 is nog niet over. Over ongeveer tien jaar arriveert de sonde bij een kleine, snel roterende planetoïde.

Na anderhalf jaar rond plantoïde Ryugu gecirkeld te hebben, haast de Japanse ruimtesonde Hayabusa2 zich momenteel naar de aarde. Aan boord van de sonde bevindt zich een goedgevulde capsule met oppervlaktemateriaal van de planetoïde. En als die veilig en wel de aarde bereikt, is de missie van Hayabusa2 naar Ryugu over. Toch wordt het pensioen van de sonde nog even uitgesteld. Eind augustus maakte JAXA al de plannen bekend om Hayabusa2 nóg een keer op avontuur te sturen. En nu onthult JAXA welke ruimtesteen ‘binnenkort’ een bezoekje van deze ervaren ruimtesonde kan verwachten.

Brandstof
Hayabusa2 koos al in december 2004 het luchtruim. Toch blijkt dat de sonde in zijn werkzame leven naar schatting slechts de helft van de brandstof (xenon) heeft verbruikt. Daarom bestaat de mogelijkheid om Hayabusa2 voor een tweede keer in te zetten. En dat wil JAXA dan ook doen. De onderzoekers ontdekten 354 kandidaten die met de resterende brandstof bereikt kunnen worden. Vervolgens scherpten de onderzoekers hun eisen aan, waarna de selectie werd teruggebracht naar twee veelbelovende objecten: 2001 AV43 en 1998 KY26.


Winnaar
JAXA heeft nu bekend gemaakt welk hemellichaam Hayabusa2 gaat bezoeken. En de winnaar is… 1998 KY26! 1998 KY26 is een nagenoeg bolvormige planetoïde met een diameter van ongeveer 30 meter. Dit hemellichaam is een zogenoemde ‘fast rotator’ omdat hij in slechts tien minuutjes een rondje rond zijn as draait. Nog nooit heeft de mensheid een object met dit opvallende kenmerk op een bezoekje getrakteerd.

Bovendien staat 1998 KY26 geclassificeerd als een zogenoemde Near Earth Asteroid (NEA). Het betekent dat de mogelijkheid bestaat dat deze planetoïde de aarde heel dicht gaat naderen. De missieplanners betogen dan ook dat we dankzij de verlengde missie ook meer te weten zullen komen over kleine planetoïden die op ramkoers liggen met de aarde. Door dit soort ruimtestenen namelijk grondig te bestuderen en hun oorsprong te achterhalen, kan de nieuw verworven kennis en technologie bijdragen aan inspanningen om catastrofes af te wenden.

Reden
Waarom het 1998 KY26 is geworden en niet 2001 AV43? Beide objecten lijken immers op elkaar. Ze zijn beide een kleine, snel roterende planetoïde met een diameter van enkele tientallen meters. Bovendien zou Hayabusa2 al in 2029 bij 2001 AV43 kunnen arriveren en pas in 2031 bij 1998 KY26. Toch hebben de onderzoekers een goede reden om toch voor 1998 KY26 te kiezen. 1998 KY26 is vermoedelijk een zogenoemde C-type planetoïde terwijl de afgewezen AV43 uit 2001 waarschijnlijk een S-type planetoïde is. Over C-type planetoïden wordt gedacht dat ze rijk zijn aan water en organisch materiaal. Daarnaast maakt dit type ongeveer 75% van de bekende planetoïden uit; ook Ryugu en Bennu zijn C-klasse planetoïden. Omdat 1998 KY26 ook een C-type is, betekent dit dat de waarnemingen goed kunnen worden vergeleken met die van Ryugu en Bennu, wat onze wetenschappelijke kennis over planetoïden zal uitbreiden.

Drie weergaven van planetoïde 1998 KY26, vervaardigd met een computermodel. Afbeelding: NASA’s JPL Digital Image Animation Laboratory

Het gaat wel eventjes duren voordat Hayabusa2 bij 1998 KY26 arriveert. Zo is het plan dat het ruimtevaartuig pas in 2031 bij de planetoïde aankomt. In de tussentijd zal Hayabusa2 verschillende flyby’s uitvoeren, waaronder bij een andere planetoïde, 2001 CC21. Hier zal de sonde naar verwachting rond 2026 aankomen. 2001 CC21 is een L-type planetoïde. De flyby langs dit hemellichaam is dan ook een zeldzame kans om dit type planetoïde van wat dichterbij te bekijken. Ook zal Hayabusa2 om de juiste snelheid te bemachtigen een paar keer rond de aarde cirkelen. Vervolgens zal de Japanse sonde afstevenen op zijn einddoel: 1998 KY26. Of Hayabusa2 ook deze planetoïde zal bekogelen of erop zal landen, is nog onbekend.

De tweede missie van de Japanse sonde belooft een enerverende te worden naar nog onontgonnen gebied. Bovendien is de missie ook vanuit het perspectief van de geschiedenis van de aarde en onze planetaire verdediging heel interessant. Als een hemellichaam met een diameter van enkele tientallen meters op de aarde botst, kan dat behoorlijk wat schade berokkenen. De Tsjeljabinsk-meteoriet die op 15 februari 2013 nabij Tsjeljabinsk in het Russische Oeralgebied ontplofte, had bijvoorbeeld een diameter van 17 meter. Bij die explosie kwam zo’n 30 keer meer energie vrij dan tijdens de kernaanval op Hiroshima. In Tsjeljabinsk en omgeving sprongen vele ramen en zo’n 1500 mensen raakten – voornamelijk door rondvliegend glas – gewond. Er vielen geen doden, maar het herinnert ons er weer aan dat stenen afkomstig uit de ruimte een serieuze bedreiging kunnen vormen voor de aarde. Bovendien laat dit voorbeeld zien dat een relatief kleine planetoïde lokaal grotere schade kan aanrichten dan gedacht. Hoe het kan dat zo’n klein hemellichaam toch zoveel kracht heeft wordt nog steeds niet goed begrepen. Ook de rol van dit soort planetoïden in de geschiedenis van de aarde is nog onbekend. Daarom verwacht JAXA dat hun nieuwe missie veel nuttige informatie zal opleveren. Niet alleen over de geschiedenis van de aarde, maar ook hoe we onszelf het beste tegen inkomende ruimtebrokken kunnen beschermen.