En het antwoord is: glow in the dark.

Talloze kleine, plasticdeeltjes drijven op dit moment door onze oceanen. Maar we weten eigenlijk niet zo goed waar. Uit eerder onderzoek blijkt zelfs dat we maar 1% van het totaal aantal plastic in de oceaan hebben gevonden. Maar nu hebben wetenschappers een nieuwe, goedkope én innovatie methode ontwikkeld om die overige 99% te vinden.

Kleurstof
Onderzoekers hebben in een nieuwe studie uitgedokterd hoe ze microplastics ter grootte van 20 micrometer – vergelijkbaar met de dikte van een menselijke haar – kunnen opsporen: met behulp van een fluorescerende kleurstof. De kleurstof is zo ontwikkeld dat het zich alleen bindt aan de plasticdeeltjes. Dit maakt het voor wetenschappers makkelijker om onderscheid te maken tussen microplastics en natuurlijke materialen.

Microplastic worden zichtbaar dankzij de fluorescerende kleurstof.
Afbeelding: Credit University of Warwick

Monsters
De onderzoekers kunnen met deze methode meer kleine deeltjes plastic – stukjes kleiner dan 1 mm – waarnemen dan voorheen gedacht. Sterker nog, ze kunnen ze veel makkelijker vinden dan met al bestaande methoden. “Door gebruik te maken van de nieuwe techniek, kunnen grote hoeveelheden zeewatermonsters snel worden geanalyseerd op de aanwezigheid van plastic,” zegt hoofdauteur Gabriel Erni-Cassola. “De huidige methoden die worden gebruikt om de hoeveelheid microplastics te bepalen, is echt handwerk. De onderzoeker haalt één voor één het plastic uit de monsters. Onze nieuwe methode is dus een enorme vooruitgang.”

Polypropyleen
Het is bekend dat grote stukken plastic verbrokkelen tot steeds kleinere stukjes, totdat ze uiteindelijk tot de categorie microplastics behoren. Microplastics zijn het meest voorkomende type oceaanafval. Wat hun effect op zeedieren precies is, is nog niet bekend, al is al wel aangetoond dat deze stukjes plastic zelfs terug te vinden zijn de magen van zeedieren die op de allerdiepste plekken van onze oceaan leven. Opvallend genoeg ontdekten de onderzoekers dat de grootste groep microplastics bestond uit polypropyleen; een plasticsoort dat vaak gebruikt wordt voor verpakkingen en voedselcontainers. Dit toont aan dat onze consumptiegewoonten de oceanen rechtstreeks beïnvloeden.

Dit toont aan dat onze consumptiegewoonten de oceanen rechtstreeks beïnvloeden

Kunnen we de missende 99% plastic in onze oceanen met de nieuwe methode opsporen? Het is in ieder geval een stap in de goede richting. “Als we de techniek toe gaan passen in toekomstige onderzoeken kunnen we dit bevestigen,” stelt co-auteur dr. Joseph A. Cristie-Oleza.